جایگاه خود باوری در استقلال اقتصادی از منظر نهج‌البلاغه

خود باوری به معنای ایمان به داشته‌ها و توان‌مندی خود است و از یک زاویه به خودباوری فردی و جمعی تقسیم می‌شود. متعلقات این خودباوری می‌تواند در حیطه‌های مختلف فرهنگی، اقتصادی و...باشد. که از نتایج آن شکوفایی و رشدمی باشد. براین‌اساس، توجه به اصل خودباوری در اقتصاد، یکی از رموز موفقیت و پیشرفت در استقلال اقتصادی است که در سایه آن افراد از ظرفیت‌ها و توانمندی‌های خود اطلاع یافته و هوشمندانه از آن بهره می‌برند؛ ضرورت توجه به این امر در اقتصاد تا اندازه‌ای است که حتّی می‌توان به‌وسیله آن به خودکفایی در اقتصاد رسید؛ در جهت ایجاد گفتمان خودباوری اقتصادی نیازمند بازخوانی آن از نگاه اسلامی هستیم. به همین منظور پژوهش حاضر به بررسی عوامل ایجاد و تقویت خودباوری اقتصادی و آثار و ثمرات آن باتوجه به کلام گوهربار علی بن ابی‌طالب علیهم السلام در کتاب نفیس نهج‌البلاغه پرداخته است تا زمینه‌ای برای بصیرت بیشتر و پایبندی افزون‌تر معتقدان برای اولویت قراردادن این امر مهم شود. روش این مقاله توصیفی - تحلیلی است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد عوامل اعتقادی، اخلاقی و حقوقی می‌توانند در ایجاد این خودباوری نقش‌آفرین باشد و همچنین ایجاد نظام اقتصادی مبتنی بر انصاف، ایجاد سرمایه اجتماعی (همبستگی اجتماعی)، و توان رویارویی با بحران‌های اقتصادی از مهم‌ترین ثمرات خودباوری اقتصادی است. نتایج حاکی از توجه و اهتمام حضرت امیر علیه السلام به رعایت خودباوری در تمام عرصه‌های فردی و اجتماعی و به‌ ویژه اقتصاد است.