نسبت عدالت اقتصادی با رونق کار و تولید در اندیشه علوی

عدالت اقتصادی، مهمترین معیار در سازماندهی جامعه است. از سوی دیگر، داشتن چرخه تولید مولّد، یکی از مفاهیم نوین در حوزه اقتصاد است. ترسیم ساختار عدالت و نسبت آن با رونق تولید در اندیشه امام‌ علی علیه السلام به وضوح، بیانگر ژرفای معرفتی مکتب علوی، در ارائه الگوی کارآمد مدیریّتی و تنظیم سیاست عدالت‌گستر در حوزه رونق تولید است. لذا این پژوهش به صورت کیفی و توصیفی، مفاهیم مندرج در اندیشه علوی، به ویژه در نهج‌البلاغه را، در حوزه رونق تولید و تاثیر آن در برقراری عدالت اقتصادی واکاوی و تحلیل می‌نماید. تبیین این موضوع به صورت کیفی، نگاه جامعی به شاخصه‌های تعاملی مردم و کارگزاران و راهبردهای نیل به رونق تولید و رشد عدالت را ارائه می‌دهد. یافته‌های پژوهش، بیانگر آن است که تحقّق توسعه و رونق کار و تولید، مستلزم توجه به مقوله‌های مختلف در حوزه عدالت اقتصادی است. در بینش علوی، راهبردهای وصول به عدالت اقتصادی و رونق تولید در دو حیطه مردم و حکومت معنا می‌یابد. کار، عدم غرور، خودکفایی، نهی از دنیاگرایی، میانه روی در زندگی و خودسازی، مهمترین راهبردهایی است که مردم می‌توانند در این زمینه کمک فزاینده به نظام اسلامی داشته باشند. راهبردهای حوزه حکومت نیز عبارتند از: شایسته‌سالاری، مبارزه با مفاسد اقتصادی، شفافیّت‌سازی، اتّخاذ سیاست‌های مالی درست، توجه به اشتغال افراد. کلام علوی، مدلی روزآمد، در عرصه مدیریّت اقتصادی، جهت پیشبرد عدالت و توسعه تولید ارائه می‌دهد که این الگو می‌تواند در نظام‌سازی جامعه اسلامی نقش‌آفرین باشد.