رفتا رشناسی سیاسی امام علی علیه السلام با رویکرد تاریخی به نهج‌البلاغه

گرچه رفتارشناسی شخصیت چند بعدی و متراکم حضرت علی (ع) کاری دشوار است، اما با ملاحظه ای تحلیلی به تاریخ صدر اسلام و متن نهج البلاغه تا حدی می توان با جلوه های مختلف اما توحیدی این انسان تمام آشنا شد. در این مقاله خود را با چنین پرسشی مواجه می دانیم که امیرالمومنین (ع) در عین داشتن دولتی مقتدر و کنش گر چگونه توانسته است در راس نظام سیاسی زمانه اش از نظر و عمل بهره مند باشد و در مواجهه با چالش های خطیر ایام ذره ای از حق و حقیقت فاصله نگیرد؟ برای چنین سوال معناداری می توان این فرضیه را به تحقیق نهاد که امام علی (ع) بدلیل آموزه‌های تربیتی پیامبر اکرم و سپس پیشوایی اهل تقوا، سمبل شئونات دینی و سیاست‌های اخلاقی بود. به همین دلیل از متن شبهات سیاست قدرت محور به سلامت عبور کرد و با تمسک به پشتوانه های تربیتی رسول خاتم، وجود خود را به تکینگی رساند. در این مقاله از روش کیفی تحلیل محتوا و مطالعه اسناد تاریخی و نهج‌البلاغه بهره برده و کوشیده ایم مهم ترین وقایع مرتبط با کنش گری زعامتی و سیاسی علی (ع) را معنا شناسی کنیم.