بررسی تطبیقی روش های تربیت از منظر امام علی(ع) و روان شناسان نظریه یادگیری

تربیت به وجود آوردن شرایطی است که به رشد و تعالی قوای بالقوه و بالفعل انسان می‌انجامد. انسان برای تکامل نیازمند تربیت است و تربیتی او را به تکامل می‌رساند که بر شیوه‌های دقیق و کاربردی، استوار باشد. هدف این پژوهش دستیابی به روش های تربیت بر اساس آموزه های امام علی(ع) و روان‌شناسی رشد و تحولی می باشد .این پژوهش توصیفی تحلیلی تطبیقی با توجه به قلمرو موضوعی با استفاده از آموزه های امام علی(ع) با تاکید بر نهج البلاغه و و نظریه یادگیری در روان‌شناسی با تاکید بر نظریه‌های رفتارگرایی و شناخت گرایی با شیوه گردآوری داده‌ها تدوین یافت. جهت جمع آوری داده‌ها روایات امام علی(ع) و نظریه‌های روان شناسان نظریه یادگیری با رویکرد تربیت مورد مطالعه قرار گرفت سپس داده‌ها طی مراحل کدگذاری باز و کدگذاری محوری گزینش و تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد در آموزه های امام علی(ع) ، مجموعه گسترده‌ای از روش‌های تربیت در ابعاد مختلف معرفی شده است. برخی از مهم‌ترین روش‌های تربیت در آموزه های امام علی(ع) عبارتند از: روش‌ الگوپذیری، عبرت، تشویق و تنبیه، بازی، دعا، تعلیم و تعقل، تمرین و تکرار و عادت دادن، تغذیه حلال و روش‌هایی چون الگوگیری ، تجربه و عبرت گیری، تشویق و تقویت مثبت، تنبیه و تقویت منفی ، بازی، پرورش عقلانی و توسعه بینش عمده‌ترین فنون تربیت در نظریه‌های یادگیری هستند. نتایج حاکی از آن است که نگاه چند بُعدی و جامع نگر آن حضرت(ع) به انضمام دستاوردهای علوم تجربی در نهادینه سازی تربیت کارایی قابل توجهی دارد.