مکان‌های مقدس در آموزه‌های اسلامی و حقوق بین الملل

در عرف بین‌الملل، مکان‌هایی مقدس، در محدودة جغرافیایی خاص واقع شده است و یک یا چند دین یا مذهب، آن را مقدس می‌شمارند. مکان‌های مقدس یا ساختة بشرند، مانند مساجد، کلیساها، معابد و قبرستان‌ها، یا پدیده‌های طبیعی هستند، همچون درخت یا درختان، رودخانه‌ها، تپه‌ها و جنگل‌ها. آموزه‌های اسلامی، ضمن شناسایی ویژة این مکان‌ها، موقعیت ویژة حمایتی را نسبت به این مکان‌ها پایه‌ریزی کرده‌اند. شناسایی، برابری انسان‌ها در بهره‌بری و رفت و آمد و امنیت مطلق؛ از جمله آموزه‌ها و احکام اسلامی در زمینة حمایت از حرم مکی و مدنی است. بایسته‌های حقوق بین‌الملل، نظام بین‌الملل حقوق بشر و نظام بین‌الملل حقوق بشردوستانه نیز در مقرره‌ها، هنجارها و معاهدات خود، ضمن شناسایی ویژة این مکان‌ها، به حمایت از آن در شرایط مختلف پرداخته‌اند. «واتیکان و کلیسای کاتولیک» و «بیت المقدس»، از جمله سرزمین‌هایی است که در راستای حمایت از مکان‌های مقدس و مقدسات دینی، مورد شناسایی ویژة حقوق بین‌الملل قرار گرفته‌اند. بیت المقدس، بنا بر قطعنامه 181 مجمع عمومی سازمان ملل در 29 نوامبر 1947م. شهری با ماهیت بین‌المللی است که صلاحیت اعطای تابعیت و ارتباطات بین‌المللی در حد دولت عضو جامعة بین‌المللی را دارد.

Holy places of Islamic teachings and international law

In international norm holy places are places and sites located in a specific geographic area and one or more religions or sect considered it sacred. Holy places are human-built such as mosques, churches, temples and cemeteries, or natural phenomena, such as a tree or trees, rivers, hills and forests. Islamic teachings in addition to identifying the special places, have established particular protective status to them. Identifying, equality of human in efficiency and traffic and absolute security, are amongst Islamic teachings and law in support of Madani and Mekki shrine. Imperatives of international law, the international system of human rights and international humanitarian law in the system of regulations, norms and treaties in addition to identifying the specific locations supported them in varying conditions. The Vatican and the Catholic Church and Jerusalem, including lands that were in provision of holy places and the religious sanctities have received special recognition of international law. Jerusalem, according to UN General Assembly Resolution 181 on November 29, 1947, is a city with international nature of the competence of citizenship and international relations at the level of government which is a member of the international community.