ساختار شکنی سینمای هالیوود از روایت منجی و نقش آن در تخریب هم‌گرایی ادیان

بررسی پیشینه تاریخی ادیان که گویای چالش‌ها و مخاصمات فراوان در میان پیروان آن‌ها است و همچنین مشاهده وضعیت نابسامان کنونی جهان معاصر که تهدیدگر موجودیت و ماهیت ادیان می‌باشد؛ ضرورت تلاش در راستای تحقق هم‌گرایی ادیان و ایجاد زمینه‌های آن را امری تردیدناپذیر می‌سازد. موعودباوری و سناریوی آینده جهان، که از ارکان مشترک ادیان است، از جمله آموزه‌هایی است که به جهت شباهت‌های بسیار ادیان در این زمینه؛ می‌تواند نقشی کلیدی در شکل‌گیری گفتمان‌های هم‌گرایانه بین ادیانی ایفا کند. در این راستا، تاکید بر موضوع منجی و نجات در آخرالزمان توسط رسانه‌های نوین، مخصوصا سینما، امری لازم و ضروری و به نوعی پیشران تحقق هم‌گرایی میان ادیان است. با این وجود، مشاهده و رصد محصولات سینمای هالیوود -به‌عنوان یکی از مهم‌ترین و تاثیرگذارترین ابزارهای فرهنگی و رسانه‌ای در جهان معاصر- گواهی می‌دهد که این رسانه جهانی در چند دهه اخیر در تغییر رویه‌ای ظریف و آرام، رویکرد جدیدی نسبت به موضوع منجی اتخاذ کرده و به سمت و سوی نفی مطلق منجی‌گرایی حرکت کرده که در این نوشتار با ارائه شاهد مثال‌های مختلفی از ساخت پساآخرالزمان، پایان دنیا، تمرکز بر نجات بدون اتکاء بر منجی و انکاز اندیشه منجی؛

deconstruction of the concept of the savior by hollywood cinema and its role in undermining interfaith convergence

an examination of the historical background of religions reveals numerous conflicts and hostilities among their followers and the current chaotic condition of the world threathens the very existence of and together they make the pursuit of interreligious convergence an undeniable necessity. maw’ud-bawary (belief in the promised one), as one of the shared foundations of all religions, can play a pivotal role in forming convergent interreligious dialogues. in this regard, emphasizing the theme of salvation in the end times by modern media, especially cinema, is essential and can serve as a driving force toward interreligious unity. however, an observation of hollywood cinema—as one of the most influential media industries in the contemporary world—shows that in recent decades it has, through a subtle and gradual shift in approach, adopted a new attitude toward the concept of the savior and has moved toward denying the very notion of messianism. writing this paper, we seek to prove this point by emplying the content analysis method and by presenting various examples of post-apocalyptic and end-of-the-world productions that emphasize salvation without relying on the savior, and as the result, denying the idea of savior.