مقایسه تواضع اخلاقی ازنظر حکمای مشاء با اخلاق اسلامی

معناشناسی اخلاق یکی از مباحث فلسفۀ اخلاق است که به تحلیل معناییِ مفاهیمی همچون تواضع می‌پردازد. مشائیان با قاعده زرین ارسطو به‌روش حدّ وسط به فضیلت می‌رسند؛ تواضع ازنظر مشائیان مفهومی بین افراط و تفریط در فروتنی، یعنی تذلّل و تکبر است که گروهی از آن‌ها تواضع را فردی و گروهی آن را براساس موقعیت اجتماعی توصیف‌کرده‌اند که هر کدام از دو گروه، سه دسته توصیف را دربردارند. دسته‌ای تواضع را صفتی درونی و دسته‌ای دیگر تنها رفتاری بیرونی می‌دانند و دسته‌ای دیگر به تلفیقی از هر دو قائل‌اند؛ با ‌توجه ‌به این دیدگاه اعتدالیْ تذلّل و تکبر همیشه از رذایل اخلاقی‌اند؛ اما از منظر اخلاق اسلامی تذلّل درمقابل برخی، همچون خداوند و تکبر درمقابل برخی، همچون متکبران و دشمنانِ حربی پسندیده است؛ ازاین‌رو تواضع باید به‌گونه‌ای توصیف‌شود که جامع افراد باشد؛ بهترین توصیفی که برای تواضع به‌ذهن‌می‌رسد، فروتنی درمقابل فراتری مطلق است که مصداق حقیقی‌اش فروتنی درمقابل خداست که فراتری را به‌نحو مطلق دارد؛ فراتر بودن وی به دلیل هستی‌بخش بودنش حقیقی و تامّ است و دیگر مصادیق تواضع به‌تبع تواضع درمقابل خداوندی است که آن فراتری را ایجادکرده‌است؛ ازاین‌رو این مصادیقْ بالاترین درجه کمال را نتیجه‌می‌دهند.

comparing moral humility in peripatetic philosophy and islamic ethics

the semantics of ethics, as a branch of moral philosophy, examines the meaning of concepts such as humility. peripatetic philosophers, following aristotle’s doctrine of the mean, regard virtue as a balance between extremes. from their perspective, humility lies between the two vices of excess and deficiency in modesty—namely, humiliation and arrogance. some peripatetics interpret humility as an individual trait, while others explain it in relation to social status. each approach is further divided into three views: humility as an inner disposition, as an external behavior, or as a combination of both. within this framework, both humiliation and arrogance are considered moral vices. in contrast, islamic ethics allows for certain exceptions: humiliation before god and arrogance toward the arrogant or hostile enemies are considered praiseworthy. accordingly, humility must be defined in a way that encompasses these dimensions. the most comprehensive definition of humility is modesty before the absolute superior, whose true instance is humility before god. god’s superiority is complete and real by virtue of his role as the giver of existence. other forms of humility derive their value from, and achieve their highest perfection through, this fundamental humility before god.