فرآیند تحلیل شبکه در ارزیابی عملکرد بوم‎شناختی سیمای سرزمین رود- دره درکه

عملکرد بوم‎شناختی سیمای‎سرزمین و به تبع تغییرات آن به صورت سلسله ‎مراتبی به سه سطح ساخت واحدهای لکه ای دالان‎های بوم‎ شناختی، ساخت واحدهای دالانی شبکه های بوم‎شناختی، و ساخت شبکه بوم‎شناختی- انسان‎شناختی عرصه‎بندی سیمای‎سرزمین، مرتبط می‎شود. در بستر سیمای‎سرزمین تهران، تغییرات بسیاری در کیفیت عملکرد عناصر طبیعی و افزایش سطح ساخت‎وسازهای محیط‎های انسان‎ساخت رخ داده است. از عناصر اصلی و منابع ارزشمند طبیعی در بستر جبهه شمالی سیمای سرزمین کلان‎شهر تهران هفت رود-دره چیتگر، کن، فرحزاد، درکه، مقصودبیک، دربند، دارآباد به ترتیب از غرب به شرق می‎باشند، که نقشی حیات‎بخش در ارتقا تعاملات بوم‎شناختی و اکولوژیک برقرار می‎سازند. توسعه بیش از پیش شهرها، افزایش ساخت‎وسازها و پیدایش آلودگی‎های محیطی، این عناصر مهم سیمای سرزمین تهران را با چالش جدی مواجه کرده است. از سویی دیگر اصول بوم‎شناسی سیمای‎سرزمین در رابطه با روند توسعه رود-دره‎های شهری، اهمیت مدیریت عناصر طبیعی سیمای‎سرزمین و نیاز مبرم به ساماندهی آن‎ها دربرنامه‎ریزی سلسله مراتبی سیمای‎سرزمین را مورد تاکید قرار می‎دهد. در راستای درک ماهیت موضوع و پی‎بردن به مراتب ارزیابی عملکردی رود- دره‎های شهری، هدف مطالعه حاضر ارزیابی مراتب سه‎گانه عملکرد بوم‎شناختی رود- دره درکه در عرصه‎بندی سیمای‎سرزمین تهران با استفاده از روش فرآیند تحلیل شبکه، معین گردیده است. از آنجایی که به دنبال کاهش کیفیت زیستی‎- فضایی دالان رود- دره های‎ شهری، استعلای نهاد زیستی-‎ فضایی سیمای ‎سرزمین شهری توقف می‎یابد، در هدایت برنامه پایداری دالان رود- دره‎ها تنها توجه به شاخص‎های‎ اندازه‎گیری ساخت در چیدمان کاربری‎ها و لکه‎های بوم‎شناختی کافی نبوده، بلکه لحاظ نمودن شاخص‎های کیفی عملکرد لکه‎‎ها و دالان‎ها در روند متعادل‎سازی، پایدارسازی و استعلای تعاملات بوم‎شناختی- انسان‎شناختی عرصهبندی سیمای‎سرزمین ها نیز ضروری است. به‎منظور استفاده از این روش از نرم‎افزار «superdecision» استفاده می‎گردد.