بررسی رابطه رشد و اندازه شهرها در مناطق شهری ایران با استفاده از قاعده جیبرات

ارتباط بین نرخ رشد یک پدیده قابل سنجش و اندازه اولیه آن سوال با سابقه تاریخی طولانی در مباحث آماری است. سهم بنیادی در مورد این بحث مربوط به رابرت جیبرات (1931) می‌باشد. وی مشاهده کرد که توزیع اندازه بنگاه‌ها می‌تواند به خوبی به صورت یک تابع توزیع نرمال خطی تقریب زده شود و مستقل از رشد بنگاه‌ها است. قاعده جیبرات در رشته اقتصاد شهری به خصوص از دهه 90 میلادی در بسیاری از مطالعات تجربی در مورد توزیع اندازه شهرها استفاده شده است که در اغلب این مطالعات اعتبار آن مورد تایید قرارگرفته است. در این مطالعه نیز رابطه رشد شهر و اندازه شهر با استفاده از داده‌های جمعیت هماهنگ شده 311 شهر کشور در دوره 85-1355 و 30 استان کشور در دوره 85-1375 برآورد شده است. نتایج مطالعه نشان می‌دهد که قاعده جیبرات برای مناطق شهری ایران صادق نیست و شهرهای کوچک با نرخ رشد بالاتری به سمت همگرایی با شهرهای بزرگ پیش می‌روند.