تبیین رویکرد نظریه شهر عدالت محور در نظام مدیریت شهری با تاکید بر طرحهای توسعه شهری

حوزه عمومی این تحقیق، مطالعه و تحلیل نظام مدیریت شهری با رویکرد نظریه شهر عدالت محور در برقراری عدالت فضایی- مکانی و تاثیرات ان بر اجتماعات انسانی است. این مقاله برآن است به تبین نظام مدیرست شهری با رویکرد شهرعدالت محور بپردازد تا با روشن شدن این موضع و مشخصا علل عدم کارایی رویکردهای متداول نظام مدیریت شهری در برقراری عدالت فضایی- مکانی به چارچوب نظری لازم برای تحقق این موضوع در پرتو نظریه شهر عدالت محور درایران نایل شود.مسیله شهری به نوعی ناکارامدی نظام مدیریت شهری محسوب میگردد. به بیان دیگر مسیله شهری، مشکلات و مصایب زندگی شهری میباشد که نظام مدیریت شهری موفق به حل ان نشده است و به طور مشخص در حوزه نظام مدیریت شهری قرار گرفته است. عدم توفیق نظام مدیریت شهری و رویکردهای ان از قبیل طرح های متداول توسعه شهری در برقراری عدالت فضایی- مکانی در طی سالهای سال و به جای ماندن انباشتی از مشکلات حل نشده در این دوران نکته ای بسیار با اهمیت و کلیدی میباشد. این موضوع میتواند از جنبه های گوناگون مورد بررسی قرار گیرد. مبانی سیاستگذاری نظام مدیریت شهری کشور با رویکرد پارادایم برنامه ریزی جامع و ماهیت فن گرای ان و به تبع ان استفاده از طرحهای جامع و تفصیلی از اصلی ترین نکات ناکامی این نظام میباشد. رویکرد حاکم بر برنامه ریزی شهری به تدریج از نگاه عقلانی و فن محور به سمت رویکردهای نوینی که نقش محوری را به مردم داده و تکیه بر تعاملات دوسویه دارد حرکت کرده است.