تبارشناسی تاثیرگذاری و تاثیرپذیری ادبیات داستانی بر معماری شهری با رویکرد تحلیل ساختاری و هرمنوتیک

داستان علاوه بر ویژگی روایی، ابزاری برای بیان مفاهیم گوناگون در رابطه با مضامینی بوده است که در دوره های تاریخی تاثیرات و تاثرات فرهنگی ویژه ای برجا گذاشته است. چنانچه پذیرفته شود که معماری نیز از همین منابعِ تحولات تاریخی و فرهنگی در اطوار و ادوار تاریخ تاثیر پذیرفته باشد، می توان دریافت که امکان بررسی میزان تاثیرگذاری ادبیات داستانی بر معماری و بالعکس، مقوله ای قابل تامل بنظر می رسد که بایستی در حوزه نظری مورد پژوهش قرار گیرد. قرارگیری داستان به عنوان نوشتار متناسب با فضا و مکان، به خوبی نظر هنرمند را به بیننده منتقل می نماید؛ چنانچه با تدقیق در نوشتارها دریافت می شود که نوع به کارگیری مفاهیم مختلف از جمله توصیف ابنیه، همراستا با نوع نگرش به معماری در همان زمان بوده است. روش تحقیق پژوهش حاضر در مرحله ادبیات نظری، توصیفی و تحلیلی و در مرحله تحلیل شناختی، روش تکوینی و تحلیل ساختاری است که از مبانی برآمده و منتج از اصول هرمنوتیکی و تفسیرشناختی برای بررسی ارتباط و پیوستاری و یا نحوه تعامل احتمالی ادبیات داستانی و معماری شهری بهره برده است. نتایج تحقیق نشان می دهد که گفت ‌و گوی هرمنوتیکی مفسر و هنرمند متقابلاً پیش‌انگاره‌هایی را که در پس هر دو عمل وجود دارد آشکار می‌سازد. هنرمند (چه در حوزه معماری و چه در حوزه ادبیات داستانی) نیاز دارد که از مفروضات و ضرورت‌های افق‌های بلافصلش رها شود و مفسر نیز به جزییات و ضرورت‌های عمل هنری نیاز دارد تا تفسیرهایش را محقق سازد. هویدا ساختن تفاوت‌های تفسیر هنر و عمل هنری نباید باعث قوی‌شدن دو ذهنیت شود بلکه باید شناختی را تقویت کند که نه‌تنها هر نظرگاهی چیزی از خود در دیگری دارد، بلکه می‌تواند چیزی را که از خود است با بیانی قوی‌تر درون دیگری و برای او ارایه دهد. این مفهوم به التزام پدیداری مفاهیم فضامندی، تاریخی مندی، حرکت و تسلسل، دیالکتیک روابطی، و ایده پردازی از دل ادبیات داستانی بر معماری و یابالعکس معماری در روایتگری داستانی، به انحا و اطوار گوناگون اشاره دارد که نشان از اسن دارد که بین ادبیات قصه نویسی و معماری ارتباط تنگاتنگی وجود دارد و این مورد در ادبیات و معماری کهن و مدرن می تواند نمود داشته باشد.