راهکارهای احیا بافت های تاریخی به مثابه هویت واجدِ ارزش شهری؛ موردپژوهی: محور تاریخی تربیت تبریز

مرمت و احیا بافت در تمام اشکال و دوره‌های تاریخیِ آن، ریشه در ارزش‌های نشات گرفته از هویت و فرهنگ ملتها دارد. توانایی در ادراک این ارزش‌ها تاحدی بستگی به میزان منابع اطلاعاتی درباره آنها و جایگاهشان دارد که می‌تواند درک شده، صادق و درست باشد. معرفت و دریافت این منابع اطلاعاتی یک نیاز پایه‌ای برای ارزیابی تمام وجوه ارزشی و هویتی فرهنگ یک ملت و اصالتی دارد که از این منظر مورد بوده و در منشور ونیز به عنوان اصلی-ترین عامل کیفیت بخش مرتبط با هویتهای بافتهای تاریخی مورد تایید و تاکید قرار گرفته است. از سویی دیگر، شاید تحلیل و بررسی پتانسیل های بالقوه در بافت های تاریخی کشور و ارایه راهکارهای پیشنهادی جهت بالفعل ساختن پتانسیل های مذکور، اصلی ترین هدف این نوشتار می باشد که نتیجه حاصل از این مبحث کمک شایانی برای پویا سازی و احیا بافت های تاریخی کشور است. روش تحقیق در مقاله حاضر «روش توصیفی- تحلیلی» در مرحله ادبیات نظری و «روش تکوینی- ساختاری» در مرحله تحلیل و بیان یافته ها بوده که از ابزار گردآوری داده: مطالعات کتابخانه ای و اسنادی و پیمایش های میدانی بهره برده است. در مقاله حاضر مفهوم احیا بافتهای تاریخی مورد تدقیق قرار گرفته است؛ چنانچه ماحصل بررسی و تحلیل های صورت گرفته ای است که برای وضوح بهتر، موضوع را در قالب یک نمونه عینی (عابر گذر تربیت) که شامل تحقیقات گسترده شناخت، مستندنگاری، آسیب-شناسی، طرح و درمان بوده و سپس با مقایسه آن با نمونه های دیگر در ایران و سایر نقاط جهان راهکارهای علمی و عملی در رابطه با احیا بافت های تاریخی کشور پیشنهاد می گردد.