بررسی مفهومی باغسازی‌ ایرانی در رویکرد پدیدارشناسی در معماری منظر، تبارشناسی و شاخص‌شناسی

باغسازی ایرانی به عنوان یکی از اصلی‌ترین پدیده‌ها در ساختار شکل‌دهنده به معماری و ساخت محوطه‌ها و فضاهای باز در تاریخ ایران و تمام سرزمین‌های تحت نفوذ آن حضور داشته است. به واسطه این حضور، ایرانیان در تمام شیون زندگی فردی و جمعی خود، ارتباط نزدیکی با این سنت و پدیده کهن داشته‌اند ازاین‌رو می‌توان باغسازی ایرانی را به عنوان یکی از اصلی‌ترین پدیده‌ها در ساختار شکل‌دهنده به منظر و به‌طور عام طراحی محیط مصنوع در گذشته تاریخی ایران نام برد. در این پژوهش قصد ارزش‌گذاری و برتری بخشیدن به باغسازی ایرانی در معماری منظر را نداریم، بلکه هدف اصلی در پژوهش حاضر بیان احراز هویت در معماری منظر از طریق بررسی مولفه‌های فضا در باغسازی ایرانی است. اینکه خوانایی فضا در ساختار کالبدی باغ ایرانی برای مخاطب امروزی چگونه احراز می‌گردد و اینکه آیا ساختار کالبدی این پدیده در خاطره جمعی ایرانیان، هنوز حضوری قابل توجه دارد یا نه، مورد توجه پژوهش حاضر نبوه و هرگونه پرسش در علل پیدایش این تفکرات نیازمند واکاوی در پژوهش‌های دیگر است. روش تحقیق در این پژوهش از نوع توصیفی ـ تحلیلی و جمع‌آوری اطلاعات به شیوه کتابخانه‌ای و میدانی بوده است. نتایج حاصل در این پژوهش بیانگر آن است که باغسازی ایرانی، نظامی از شکل‌گیری مکان در همه ابعاد پدیدارشناسانه این مفهوم بوده است و می‌توان از آن به عنوان یک نظام شایسته در معماری منظر معاصر به عنوان یکی از انتخاب‌های پیشرو در امر طراحی و ساماندهی محیط مصنوع در ارتباط با طبیعت، بدان پرداخت.