تبیین و تحلیل الگوی مدیریت رشد در توسعه فضایی پایدار شهری (مورد پژوهی؛ شهر آمل)

به دلیل ناکارآمدی مدیریت شهری در مدیریت رشد فیزیکی شهرها، نرخ رشد مساحت شهرهای ایران عمدتاً بیشتر از نرخ رشد جمعیت آن‌ها است؛ بنابراین، این مقاله ضمن تحلیل نحوه مدیریت رشد توسعه فضایی در شهر آمل به تبیین الگوی مطلوب مدیریت رشد جهت توسعه پایدار شهر و تاثیر آن بر شاخص‌های توسعه فضایی درونی پرداخته است و درنهایت الگوی مطلوب مدیریت رشد جهت توسعه فضایی در شهر آمل ارائه گردیده است. به‌طوری که در این الگو ابتدا مسئولیت مدیریت رشد شهر به عنوان یک وظیفه محلی مدیریت شهری تعیین گردیده است و شورای شهر به عنوان سیاست‌گذار امور محلی مسئولیت مدیریت رشد و نظارت بر کنشگران را برعهده دارد و پس از آن نقش و نحوه ارتباط بین کنشگران موثر در رشد شهر مشخص گردیده است. داده‌های مقاله با استفاده از روش کیفی- کمی گردآوری و تجزیه‌وتحلیل شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه عمیق و مشاهدات میدانی گردآوری شده‌اند. نمونه موردبررسی در این مقاله کلیه سازمان‌های موثر در رشد شهر از جمله شهرداری، شورای شهر، سازمان نظام‌مهندسی، انجمن انبوه‌سازان مسکن، راه و شهرسازی و سازمان‌های ارائه‌دهنده تاسیسات شهری می‌باشند. در تجزیه‌وتحلیل اطلاعات نیز از روش تحلیل سلسله مراتبی استفاده شده است. نتایج حاصل از الگوی مدیریت رشد در شهر آمل نشان می‌دهد که سازوکارهای مدیریتی تاثیر بیشتری برافزایش تراکم ساختمانی با ضریب وزنی 0.49 داشته است و از سایر ظرفیت‌های توسعه فضایی درونی از جمله اراضی بایر و خالی با ضریب وزنی 0.32 و فضاهای ناسازگار شهری با ضریب وزنی 0.19 استفاده کمتری شده که یکی از دلایل این امر را می‌توان در وابستگی درآمدهای شهری به ساخت‌وساز و افزایش تراکم ساختمانی و هزینه‌های مالی و زمانی مالکیت اراضی بلااستفاده جهت توسعه شهری جستجو نمود.

explaining and analyzing the pattern of growth managementin urban sustainable development (case study,amol)

due to the inefficiency of urban management in managing theurban physical development, area growth rate of iran citiesis more than population growth rate of them. therefore, thisarticle analyzes growth management of spatial developmentin amol, explain appropriate growth management patternand its effect on indices in urban spatial development.in this pattern the responsibility for ghrowth managementwas firstly determined as a local responsibility for urbanmanagement and the city council as the local affairspolicymaker is responsible for growth management andmonitoring of actors and then the role and means ofrelationship between effective actors in growth urbanhas been identified. data were collected through in depthinterview and field observations. case study in this articleare all organizations influencing the urban growth includingthe municipality, urban council, construction engineeringorganization, mass production association of housing andconstruction, office of road and urban development and otherorganizations providing urban installation. results fromgrowth management pattern in amol show that managementactions just influenced on building density increase bypreference coefficient 0.49 and did not benefited fromother capacities of spatial development like brown fields bypreference coefficient 0.32 and incompatible urban spaces bypreference coefficient 0.19 which one of the reasons of thiscan be sought in dependency of urban incomes on increasingbuilding density.