تحلیل قابلیت‌های دهیاری‌ها در مدیریت بحران (مطالعه موردی استان همدان)

دهیاری‌ها یکی از نهادهای محلی در نظام مدیریت روستایی به شمار می‌روند که طی سال‌های اخیر در راستای ساماندهی به وضعیت مدیریت روستایی، تاسیس شدند. هدف پژوهش حاضر تحلیل ظرفیت‌ها و قابلیت‌های دهیاری‌های استان همدان در مدیریت بحران بود که با استفاده از راهبرد پیمایش انجام شد. جامعه آماری این پژوهش شامل دهیاران استان همدان بودند که طبق آخرین آمار 716 نفر می‌باشند. از این تعداد 250 نفر به شیوه تصادفی به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. قابلیت‌ها و نقش دهیاری‌ها در مدیریت بحران روستاهای استان همدان به کمک نرم‌افزار smart pls شناسایی و سپس تحلیل شدند. نتایج نشان داد مهم‌ترین قابلیت‌ها و اقدامات دهیاری‌ها قبل از وقوع بحران شامل مقوله‌های «آموزش»، «هماهنگی سازمانی»، «بهداشتی و درمانی»، در حین وقوع بحران شامل مقوله‌های «اطلاع‌رسانی»، «سازمان‌دهی گروه‌ها» و «اقدامات انتظامی و امنیتی» و پس از بحران شامل اقدام‌های «بازسازی»، «ارزیابی خسارت‌ها» و «تسهیلات و خدمات» می‌باشند. برگزاری دوره‌های آموزشی پودمانی برای آماده‌سازی دهیاران، استفاده از سامانه‌های پیش‌آگاهی و به‌کارگیری ظرفیت‌های رسانه‌های اجتماعی برای افزایش توانایی مدیریت بحران در مناطق روستایی برای افزایش ظرفیت دهیاری‌ها در مدیریت بحران‌ مناطق روستایی ضروری است.

analysis of the capabilities of rural governorates forcrisis management (a case study of hamedan province)

rural governorates are one of latest local institutions inthe rural management system, which were establishedin recent years in order to organize the obvious gap ofrural management. the purpose of this study was toanalyze the capabilities of hamadan’s rural governorates for crisis management, which was done by a surveying strategy. the statistical population of this study included rural governors of hamedan province, which according to the latest statistics were 716 people. a sample of 250 participants were selected via systematic random sampling. the capabilities of rural governors in rural crisis management were identified and then analyzed using smart pls software. the results showed that the most important capabilities of rural governors before the crisis were: “educational”, “coordination and organizational “, and “health care”. the capabilities during the crisis were recognized as “information”, “organizing groups” and “security” measures. finally, the post-crisis capabilities involved “reconstruction”, “damage assessment”, and“facilities and services”. providing modular trainingfor rural governors, in establishing emergency massnotification and alerting system, and facilitating specificsocial media applications seem imperative for improving crisis management in rural areas.