بررسی نقش ساختار کالبدی _ فضایی خانه‌های هنرمندان ایران در ارتقاء تعاملات اجتماعی جامعه

باوجود تغییر نیازهای اجتماعی بشر در دوران مدرن، نیاز به تعامل برای اعتلای انسان و جامعه ثابت مانده است. وجود فضایی مانند خانه‌های هنرمندان می‌توانند کمک شایانی به این نیاز نمایند، ارزیابی تاثیر کالبد معماری این بناها با توجه به ابعاد اجتماعی‌شان امری ضروری است. یکی از مهم‌ترین نظریه‌های اجتماعی در معماری نظریه نحو فضاست که به بررسی چیدمان فضای بناهای معماری در میزان موفقیتشان در ارتقاء تعاملات اجتماعی جامعه می‌پردازد. هدف پژوهش حاضر ارزیابی معماری خانه‌های هنرمندان ایران در ارتقاء تعاملات اجتماعی جامعه است. روش تحقیق به‌صورت ترکیبی و شامل روش‌های توصیفی – تحلیلی، قیاسی است و با ارزیابی نتایج حاصل از گراف‌های تصویری و داده‌های عددی نرم‌افزارهای depth map وaghraph ارزیابی پارامترهای کالبدی اجتماع‌پذیری؛ عوامل موثر بر ارتقاء تعاملات اجتماعی جامعه در بناهای مطالعاتی شناسایی شدند. نتایج نشان‌ داده است که خانه هنرمندان اصفهان به‌واسطه داشتن ورودی‌های متعدد بین فضاها امکان ورود و خروج افراد بیشتر فراهم‌شده است و راهروهای طولانی خانه هنرمندان تهران کارایی این بنا را کم کرده است و خانه هنرمندان تبریز با راهروهای پیچ‌درپیچ و سرویس بهداشتی در مرکز بنا کارایی اجتماعی آن را کاهش داده است. می‌توان نتیجه گرفت تغییر کاربری و ساماندهی فضایی مناسب یک بنا می‌تواند در ارتقاء اجتماع‌پذیری آن بنا باشد.