نقش تکنولوژی بر حس تعلق به مکان در طرح توسعه بناهای میان افزا با کاربری مذهبی (نمونه‌های موردی: توسعه میان افزا در صحن عتیق حرم حضرت معصومه(س) و صحن امام خمینی(ره) در حرم مطهر رضوی)

اماکن مقدس، باوجود افزایش میزان رجوع مردمان به این مکان‌ها، ناگزیر به توسعه و افزایش ظرفیت می‌باشند. حال آنکه معمار سنتی در زمان خود توانسته‌است از دانش و فن طوری بهره‌گیرد که ایستایی و پایداری در عین زیبایی، موجبات حس‌تعلق‌به‌مکان را به‌وجود آورد؛ پژوهش حاضر نیز به‌دنبال آن است که امروزه به‌کارگیری تکنولوژی درتوسعه این بناهای مقدس چگونه موجبات حس‌تعلق‌به‌مکان را فراهم نموده‌است. بنابراین پرسش‌اصلی این‌است‌که بهره‌گیری‌از تکنولوژی درطرح‌ توسعه بناهای آرامگاهی‌مقدس درخصوص حس‌تعلق‌به‌مکان چگونه درنظر گرفته‌شده‌است و نیازمند چه معیارها و زیرمعیارهایی می‌باشند و میزان تاثیرگذاری هریک‌از آنها از دید خبرگان چگونه‌است؟ در روش تحقیق نیز پژوهش حاضر سعی‌دارد تاضمن یافتن میزان سهم تکنولوژی در هریک‌از مولفه‌های حس تعلق به مکان و همچنین سنجه‌های مرتبط با آن‌ها در اماکن مقدس، به رتبه‌بندی و ارزش‌گذاری آن مولفه‌ها و سنجه‌ها ازطریق تکنیک دلفی و روش تحلیل سلسله مراتبی بپردازد و درنهایت براساس آن اولویت‌بندی، نمونه‌های موردی مورد نظر (بناهای آرامگاهی مقدس توسعه‌داده‌شده) مورد ارزیابی قرارخواهندگرفت. نتایج تحقیق حاکی از آن است که دربکارگیری تکنولوژی درتوسعۀ بناهای مقدس، از نظر خبرگان به‌ترتیب مولفه‌های کالبدی، معنایی و عملکردی بر حس‌تعلق‌به‌مکان تاثیرگذار می‌باشند. همچنین درمورد تحلیل نمونه‌های موردی، دستاوردهای پژوهش نشان‌دهنده آن‌است‌که با وجود اولویت مولفه‌های کالبدی و معنایی از دید خبرگان، نقش مولفه‌ی عملکردیِ تکنولوژی در حس‌تعلق‌به‌مکان در نمونه‌های‌منتخب، بیش‌از دو مولفه‌ی دیگر، مورد‌توجه طراحان قرارگرفته‌است.