بررسی اصل درون گرایی در مسکن ایرانی بر اساس نظریه نحو فضا: (مطالعه موردی: خانه های سنتی اقلیم گرم و خشک)

اصول معنوی حاکم بر معماری سنتی ایران، ریشه‌های عمیقی در فرهنگ و اندیشه‌های این مرز و بوم دارند. درون‌گرایی به عنوان یکی از اصول معماری اسلامی، در ساماندهی اندام‌های مختلف بنا به ویژه در خانه‌های سنتی، مورد توجه بوده است. این پژوهش با موضوع بررسی اصل درون‌گرایی در مسکن ایرانی برآن است تا چگونگی بهره‌گیری از این اصل را در معماری سنتی ایران بررسی کند. در راستای دستیابی به این هدف، از تکنیک نحو فضا بهره برده شده است. این مطالعه بر روی 35 نمونه از خانه‌های سنتی در 7 شهر ایران که دارای اقلیم گرم و خشک می‌باشد انجام پذیرفت. روش به کار رفته، روش تفسیری-تاریخی با تکنیک تحلیل محتوا و از نرم افزارهای راینو (افزونه گرسهاپر) و ucl_depthmapex جهت تحلیل‌های کمی استفاده شده است. نتایج گواه آن می‌باشند که معماران سنتی ما، با بهره‌گیری از چیدمان فضایی مناسب موجب پدید آمدن ساختاری برای خانه‌های سنتی می‌شدند که علاوه بر برطرف ساختن نیازهای مادی و فیزیکی کاربران، نیازهای معنوی یک مسکن درون‌گرا با رعایت سلسله مراتب فضایی، حریم‌های خصوصی و فضاهای مرکزگرا برطرف می‌ساختند.