تحقق حکمروایی خوب شهری با تاکید بر مفهوم عدالت فضایی و اجتماعی (نمونه موردی: شهر رشت)

حکمروایی خوب شهری به این معناست که توزیع مناسب کاربری ها؛ امکانات و خدمات در سطوح مختلف شهری به‌گونه‌ای باشد که ساکنان با کمترین حس تبعیض و اعتراض نسبت به احقاق حقوق خود مواجه گردیده و استفاده صحیح از خدمات شهری به شکل مطلوب فراهم باشد. پژوهش حاضر، به منظور بررسی نقش حکمروایی خوب شهری و نیز شناسایی شاخص‌های تاثیر‌گذار آن در برقراری عدالت فضایی و اجتماعی در شهر رشت انجام شده است. روش تحقیق توصیفی- تحلیلی از نوع اسنادی و پیمایشی و تعداد حجم نمونه چهارصد نفر می‌باشد؛ برای تحلیل داده‌ها و آزمون فرضیه‌ها از آزمون های آماری ضریب همبستگی و روش تحلیل تاپسیس استفاده شده است. یافته ها نشان می دهد که میان مناطق مختلف شهر رشت به لحاظ برخورداری از امکانات و خدمات، تفاوت زیادی وجود دارد که در این بین مناطق حاشیه‌ای در بدترین وضعیت قرار دارند. نتایج پژوهش حاکی از این است که میزان رضایتمندی از شاخص‌های حکمروایی خوب شهری و عدالت اجتماعی و فضایی در حد متوسط می‌باشد؛ همچنین بین حکمروایی خوب شهری و عدالت اجتماعی و فضایی در شهر همبستگی معناداری وجود دارد. در انتها نتایج تحلیل سوآت، به کار گیری راهبرد محافظه کارانه را در اولویت اول قرار می دهد.