مدلی به منظور شناسایی موانع اجرای طرح جامع راهبردی شهر تهران با استفاده از تئوری داده بنیاد کلاسیک

بیان مساله: ناکارآمدی طرح‌های جامع شهری در برخورد با شرایط متحول مناطق شهری در دهه‌های اخیر، زمینه ظهور الگویی جدید در برنامه‌ریزی شهری ایران، با عنوان برنامه‌ریزی راهبردی را فراهم نمود. رویکردی که در صورت فراهم بودن مجموع شرایط برای موفقیت، می‌تواند گره‌گشای بسیاری از مسائل و مشکلات ما در زمینه برنامه‌ریزی و مدیریت شهری باشد. اما مهمترین مسئله پس از انجام برنامه‌ریزی راهبردی، بحث تحقق‌پذیری این طرح‌هاست که بدون تردید عمده‌ترین چالش پیش‌ روی مدیران در مدیریت شهری بشمار ‌می‌رود. مشکلی که نوعاً به اجرای استراتژی‌ها بازمی‌گردد. بنابراین با توجه به موارد بالا بحث علل و موانعی که باعث نتیجه‌گیری ضعیف از برنامه‌ریزی استراتژیک میشود، اهمیت پیدا می‌کند و این که چرا برنامه‌های استراتژیک با موفقیت اجرا نمی‌شوند و موانع اجرای آن چیست؟ مورد سوال قرار می‌گیرد. هدف: هدف پژوهش حاضر شناسایی علل و موانعی ست که مانع از اجرای صحیح طرح جامع راهبردی شهر تهران می باشند. روش: این پژوهش بر مبنای پارادایم تفسیری و با استفاده از استراتژی تئوری پردازی داده بنیاد انجام شده است. نوع تحقیق از منظر جهت گیری اصلی کاربردی توسعه ای، از منظر هدف اکتشافی و از منظر رویکرد کیفی و استقرایی است. جامعه آماری این پژوهش خبرگان حوزه مدیریت شهری می باشند که به وسیله نمونه گیری نظری و تا رسیدن به نقطه اشباع نظری با ایشان مصاحبه نیمه ساختار یافته انجام شده است. داده های حاصل توسط کد گذاری باز، محوری و نظری دسته بندی شده و در انتها مدل نهایی پژوهش ارائه شده است. یافته ها: مدل نهایی این پژوهش بیان می کند که موانع اجرای طرح جامع راهبردی شهر تهران در سه دسته کلی موانع پیش آیندی، موانع حین عمل و موانع پس آیندی می باشند که هر یک از مقولات و زیر مقولات مشخصی تشکیل شده اند. نتیجه: عدم تحقق اهداف طرح جامع راهبردی شهر تهران و اجرای ناقص و ناکارآمد این طرح ها تنها به علت ضعف مجریان نمی باشد بلکه موانع اجرای این طرح پیچیده، چندگانه و مرتبط به قبل، حین و بعد از برنامه ریزی بوده و سلسله ای از علل و عوامل مرتبط به همدیگر مانع از تحقق اهداف پیش بینی شده در این طرح ها می باشد.