تحلیل سیاست های متاخر مواجهه با سایت‌های تاریخی – فرهنگی با رویکرد هرمنوتیک انتقادی

سیاست های مواجهه با سایت های تاریخی- فرهنگی ضمن تحولات خود در دوره های مختلف با مسائل گوناگون مواجه بوده اند. از اواخر دهه ١٩٧٠ و 1980 میلادی، ‏بازآفرینی شهری و معاصر سازی به عنوان یکی از کامل ترین رویکردها، در برگیرنده برنامه های ‏ارتقای کیفی، بافت های شهری - با اهداف یکپارچه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی - مطرح شد. با این حال، باز آفرینی شهری به دلیل دو مشکل نهادگرایی و عدم ارتباط موثر با افراد ذی نفع و ذی نفوذ با تاخیر در اجرا مواجه شده ، غیر اقتصادی بوده و نهایتا شکست خورده به حساب می آید. لذا شناخت ماهیت این مسئله و تبیین راهکار های مواجهه با این مشکلات، به روش تحلیل انتقادی، موضوع اصلی این مقاله است. سوال: ماهیت سایت های تاریخی- فرهنگی چیست و راهکارهای مداخلاتی آن، چه ویژگی هایی باید داشته باشند؟هدف: شناسایی ماهیت ارزشمندی سایت های تاریخی- فرهنگی و ارائه راهکار مداخله ای متناسب با آن. روش تحقیق: این پژوهش ‏از منظر روش شناسی، نوعی پژوهش کیفی- نظری و مبتنی بر رویکرد هرمنوتیک - انتقادی است که با کمک گرفتن از تئوری های مرتبط با مبحث سامانه ها مثل آنتروپی و میل پارانویی در سه بستر تحلیلی، به واکاوی سیاست های رسمی مداخله در بافت های تاریخی- فرهنگی می پردازد. نتیجه‌گیری: بافت های تاریخی- فرهنگی از منظر ارزشمندی، دارای دو بعد کالبدی- محتوایی می باشند که با معیارهای زمینه ای و در بستر مدیریت شفاف، قابلیت شناسایی، محفاظت و ارتقاء کیفیت را دارا می باشند.