ارزیابی دسترسی عینی به ایستگاه‌های حمل‌ونقل عمومی (موردمطالعه: کلان‌شهر تهران)

این پژوهش باهدف اصلی ارزیابی دسترسی عینی به ایستگاه‌های حمل‌ونقل عمومی در کلان‌شهر تهران انجام گردید. روش تحقیق کمی و تحلیلی بوده و از نرم‌افزار arc gis و extension network analyst در تحلیل ابعاد عینی استفاده گردید. نتایج حاصل از شعاع دسترسی بر مبنای شبکه معابر برای ایستگاه های مترو و اتوبوس تندور 800 متر و اتوبوس عادی 400 متر نشان می‌دهد باوجوداینکه ایستگاه‌های حمل‌ونقل عمومی حدود 50 درصد از مساحت شهر را پوشش می‌دهند ولی بیش از 71 درصد جمعیت را در فواصل مذکور پوشش می‌دهند. همچنین نتایج حاکی از این است که تفاوت زیادی بین مناطق مختلف شهر در دسترسی به حمل‌ونقل عمومی وجود دارد به‌طوری‌که ازنظر مساحت تحت پوشش مناطق ( 11، 12 و 8 ) با بیش از 89 درصد پوشش و مناطق (22، 21 و9) با کمتر از 27 درصد پوشش به ترتیب بالاترین وپایین ترین‌ و ازنظر جمعیت تحت پوشش مناطق (11 ، 8 و12) با بیش از 89 درصد پوشش و مناطق (9و1) با کمتر از 50 درصد پوشش به ترتیب بیشترین وکمترین جمعیت دارای دسترسی را به ایستگاه‌های حمل‌ونقل عمومی دارند. در کل مناطق واقع در پهنه مرکزی شهر تهران وضعیت مناسبی نسبت به مناطق حاشیه ای در دسترسی به حمل ونقل عمومی به خصوص مترو و اتوبوس تندرو رو دارند. از این رو در طرح های توسعه حمل ونقل عمومی باید مناطق حاشیه ای در اولویت قرار گیرند.