مدیریت بر آموزش شهروندی با رویکرد توسعه پایدار شهری

با رشد روزافزون شهرنشینی و به وجود آمدن شهرهای فرا قومی و حتی ابر شهرهای چند ملیتی، آمیختگی فرهنگ‌ها و تنوع نیازهای شهروندی و همچنین کاهش شدید منابع طبیعی و آلودگی های فزاینده زیست محیطی، نیاز به تربیت و توسعه سرمایه انسانی مسئولیت‌پذیر و توانمند برای ارتقاء توسعه پایدار همه جانبه شهری الزامی است. شهروندی که با حفظ عدالت شهروندی، اخلاقی و ارزش‌های انسانی، شرایط زندگی و حیات نسل‌های آینده را به خطر نیاندازد. با مدیریت بر آموزش شهروندی مبتنی بر اصول علمی و درک اجتماعی که تمام جوانب آموزش برای مخاطبان با تفاوتهایشان در همه ی زمینه ها را رعایت کند توسعه پایدار تحقق پذیر است. از این روی هدف این پژوهش، گردآوری و ارائه مدل مفهومی براساس نظرات جمعی از خبرگان دانشگاهی کشور است که زمینه رشته دانشگاهی، تدریس و فعالیت شان پیرامون مدیریت بر آموزش شهروندی با رویکرد توسعه پایدار شهری می باشد. پژوهش حاضر به روش کیفی با رویکرد مبتنی بر نظریه داده بنیاد به صورت اکتشافی انجام شد. براین اساس، به روش هدفمند مصاحبه نیمه ساختار یافته ای با 12 نفر از متخصصان تا رسیدن به اشباع نظری صورت گرفت. با رویکرد سیستمی گردآوری داده های کیفی صورت پذیرفت و با روش کدگذاری سه مرحله ای باز، محوری و انتخابی در نهایت 16 مقوله اثرگذار بر مدیریت بر آموزش شهروندی با رویکرد توسعه پایدار شهری از نظر مصاحبه شوندگان بدست آمد. نتیجه این پژوهش بر نهادسازی موثر و با پشتوانه قانون الزام‌آور و سیاستگذاری‌ ملی با درک ویژگی‌های مناطق و پیرو آن برنامه‌ریزی آموزشی ملی و منطقه‌ای تاکید دارد. با توجه به توانمندی‌ها و الگوهای بومی و همچنین توسعه دانشگاهی مدیریت آموزش‌های شهروندی به عنوان عامل حرفه‌ای و اصولی در هدایت این رکن اساسی در توسعه پایدار شهری در نظر گرفته شده است.