سنجش تاب آوری مکانی کاربری های حیاتی با تاکید بر شبکه ارتباطی در برابر خطر وقوع زمین لرزه- (مورد مطالعه:کلانشهر تبریز)

عملکرد ذاتی کاربری‌های حیاتی در شرایط عادی و انعطاف‌پذیری آن‌ها در هنگام پاسخگویی به بحران، در سیستم کالبدی شهرها می‌تواند از عوامل موثر در میزان تاب‌آوری این کاربری‌ها در برابر مخاطره زلزله محسوب گردد، پژوهش حاضر با توجه به هدف آن از نوع تحقیقات کاربردی می‌باشد و به لحاظ روش‌شناسی به شیوه توصیفی_تحلیلی باهدف تبیین مولفه‌های تاب‌آوری مکانی کاربری‌های حیاتی با تاکید بر شبکه ارتباطی در برابر مخاطره زلزله و سنجش میزان تاب‌آوری این کاربری‌ها در مناطق ده‌گانه شهرداری کلان‌شهر تبریز انجام گرفت، جهت گردآوری داده های تحلیلی پژوهش از ابزار پرسشنامه با استفاده از نظرات 30 نفر از خبرگان حوزه مدیریت بحران استفاده شد. در تحلیل داده‌ها از آزمون‌های تی، فریدمن و خی‌دو در نرم‌افزار spssبهره گرفته شد. در مرحله بعد، تفاوت‌های کاربری‌های حیاتی در مناطق ده‌گانه کلان‌شهر تبریز با استفاده از مدل anp مورد ارزیابی قرار گرفت و شاخص‌های تاثیرگذار در تاب‌آوری کاربری‌های حیاتی بر اساس تکنیک vikor موردسنجش قرار گرفت. درنهایت، امتیاز تاب‌آوری مکانی هریک از شاخص‌ها محاسبه و میزان تاب‌آوری کاربری‌های حیاتی مناطق ده‌گانه‌ی کلان‌شهر تبریز اندازه گیری و تحلیل شد. برآیند حاصل از تحلیل پژوهش حاضر نشانگر این است که هیچ‌کدام از مناطق در ارزیابی تمامی معیارهای دخیل، تاب آور نشان نمی‌دهند ولیکن ازلحاظ شاخص‌های مکان‌یابی، استقرار صحیح کاربری‌های حیاتی، پوشش خدماتی مناسب و قرارگیری در مسیر دسترسی سریع نسبت به بقیه شاخص‌ها، تاب‌آوری بالایی را به نمایش می‌گذارند، همچنین منطقه 9 تبریز به لحاظ واقع‌شدن در منطقه توسعه جدید شهر در مقایسه با سایر مناطق دارای شاخص‌های کیفی مناسبی بوده و منطقه 8 که شامل بافت تاریخی و قدیمی کلان‌شهر تبریز می‌باشد، به لحاظ فرم شبکه معابر که به‌صورت ارگانیک می‌باشد، فاقد کارآمدی لازم ازنظر تاب‌آوری مکانی می‌باشد.