بررسی نشانه شناختی مکتب اصفهان در شهرسازی و معماری

در عصر صفوی و با رونق گرفتن هنر و معماری، معماران عصر صفوی کوشیدند تا با حفظ ویژگی های معماری ایرانی ، نوآور یهایی را در زمینه معماری به انجام برسانند. از جمله این ویژگیها می توان به افزایش بار بصری در تدوین فضای شهری، دادنِ نقش نمادین به بناهای دارای کاربرد همگانی و گسترش ارتفاع بناهای عمومی و بخشیدن بار بصری ویژه به آنها اشاره نمود. در این مقاله به بررسی نشانه شناختی مکتب اصفهان در شهرسازی و معماری پرداخته است که با ابزار «توصیفی تحلیلی » ، شود. روش تحقیق این پژوهش گرداوری داده مشتمل بر مطالعات کتابخانه ای بهره برده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که در عصر صفوی که عصر اعتلای معماری ایران به شمار می آید، شیوه اصفهانی، محمل بسیاری از تحولات و نوآوریها در معماری ایرانی گشته است. در این دوران آثار بی شمار معماری ساخته شده در قالب مجموعه ها و تک بناها، هر کی واجد ارز شهایی به لحاظ طرح معماری، تزئینات و غیره است و انطباق سیاری میان معماری و شهرسازی این عصر برقرار است به گونه ای که شهر و بنا در ادراکی پیوسته قرارمی گیرند. معماری مکتب اصفهان، از عقاید عرفانی حاکم بر این عصر بهره جسته و در طرحی دقیقاً پیش بینی شده، ساختاری هماهنگ را تشکیل داده که هر جزء از اجزاء آن، در مجموعه کلانترِ شهر، در ارتباطی معنادار با سایر اجزاء قرار می گیرد به گونه ای که اجزاء مفهوم خود را از نسبت با کل دریافت کرده و کل نیز در معنای خود وابسته به اجزاء است. این نیز مربوط به روابط همنشینی است که در آن، اهمیت روابط جز به کل را برجسته می گردد.