بازخوانی حیاط خانه ایرانی براساس نظریه بوم شناسی فرهنگی

پراکندگی پژوهش های معاصر معماری که با ورود شرق شناسان به سرزمین های کهن آسیایی از جمله ایران آغاز شده است درمطالعات محققین بومی نیز به چشم می خورد. می توان این پراکنده گویی ها را محصول اثبات گرایی و تجربه گرایی علم مدرن دانست. درنظریات پسا اثبات گرایی سعی شده است از نگاهی کل نگر به ارتباط بین علوم دقت شود و بوم شناسی فرهنگی از چنین دیدگاهی نظرات پراکنده محققین بویژه بوم شناسان وفرهنگ شناسان را به هم مرتبط ساخته است. ارتباط الگوی سکونت وبه تبع آن معماری با بوم و انسان قابلیت ورود بوم شناسی فرهنگی درتحقیقات معماری را نشان می دهد که بویژه درپژوهش های معماری پایدار موضوعیت و ضرورت دارد. پژوهش حاضر ضمن معرفی بوم شناسی فرهنگی عوامل محیطی و فرهنگی همبسته را بعنوان مدلی برای بازخوانی الگوی سکونت ومحصولات کالبدی آن که در اینجا حیاط خانه ایرانی است بکارمی برد و در پاسخ به عوامل و علل موثر در شکل گیری و تثبیت وتوسعه الگوی حیاط خانه ایرانی،تکنولوژی ، نوع معیشت وجهان بینی رامعرفی می کند و آنها را همبسته با عوامل محیطی نظیرتوپولوژی ، اقلیم ومکان جغرافیایی می داند ، روش تحلیل داده ها کیفی با تحلیل محتوا است و روش گردآوری داده ها اسنادی می باشد