تاثیر جنوب شرق ایران به عنوان منطقۀ ویژۀ انتقال انرژی بر شکاف‌های حاصل از تفاوت سطح توسعۀ منطقه

به اعتقاد بیشتر صاحب نظران حوزۀ حمل و نقل، جنوب شرق ایران به ویژه سیستان و بلوچستان و بندر چابهار نزدیک ترین و بهینه ترین مسیر انتقال انرژی و کالا است. مسیری که از اتصال دریای عمان و اقیانوس هند به افغانستان و کشورهای حوزۀ cis، هند، چین و حتی کریدور شمال- جنوب روسیه و سن پترزبورگ ایجاد شده است. همان طور که ناحیۀ پارس جنوبی منطقۀ ویژۀ اقتصادی انرژی برای کشور محسوب می شود چابهار نیز دارای پتانسیل تبدیل شدن به منطقۀ ویژۀ انتقال انرژی است. این موضوع با توجه به رقابت کشورهای مصرف کنندۀ انرژی و ظرفیت بالقوۀ ترانزیت بین المللی در این مسیر قابل اثبات است. اما جنوب شرق ایران و به ویژه بلوچستان از محرومیت های فراوانی رنج می برد و در این میان شکاف تفاوت سطح توسعه در زمرۀ شکافهایی قرار می گیرد که گفتگوپذیر و قابل مذاکره هستند. بنابراین ارتقاء محور شرق به منطقۀ ویژۀ انتقال انرژی و اتصال بازارهای افغانستان، هند، چین و کشورهای حوزۀ cis به اروپا، خاورمیانه و آفریقا، فرآیند توسعه در این منطقه را تحت تاثیری مثبت قرار می دهد. با ایجاد فرصت های شغلی، گسترش ارتباطات و به تبع آن خروج منطقه از انزوای جغرافیایی شاخص های توسعه بهبود یافته و شکاف های اجتماعی کاهش خوهند یافت.