مسئله یابی بافتهای ناکارآمد شهری مهم ترین مرحله مشارکت دهی ساکنان در موفقیت برنامه‌های نوسازی (نمونه موردی: محله شهید خوب بخت تهران)

امروزه نوسازی بافتهای ناکارامد، دیگر به عنوان برخوردی صرفا کالبدی با بافتهای مذکور تلقی نمی گردد؛ چرا که تجارب به دست آمده در ایران و جهان طی دهه‌های گذشته نشان داده است که حاکمیت اندیشه‌های بخشی‌نگر، عدم توجه به ابعاد مشارکت پذیری برنامه‌های نوسازی و تقلیل ابعاد آن به بعد نوسازی کالبدی، تنها مشکلات این بافت ها را از جایی به جای دیگر منتقل می‌کند. لذا با توجه به مسائل فوق فرضیه پژوهش مبنی بر اولویت مسئله یابی بافتهای ناکارامد در ترغیب مردم به مشارکت، مطرح شد و طرح محله شهید خوب بخت به عنوان اولین تجربه نوسازی مشارکتی در ایران، مورد ارزیابی قرار گرفت. در این مقاله جهت پاسخگویی به این فرضیه از روش تحقیق ترکیبی (آمیخته اکتشافی)استفاده شد و برای تبدیل یافتههای کیفی به کمی از روش تحلیل محتوا کمک گرفته شد. تحلیلهای کمی روشهای آماری با کمک نرم افزارspss و آزمون فرضیه پژوهش به روش t test و chi square انجام گردید. پس از آن نتایج نهایی بر مبنای یافتههای کمی و انجام تحلیلهای کیفی ارائه گردید و اهمیت مرحله مسئله یابی در فرایند نوسازی، به عنوان مرحله شناخت نیازها و مشکلات ساکنین، و توانمندی آنها در جهت رفع نیازها در سیاستهای نوسازی نیز مورد تایید قرار گرفت.