طیف بندی ایمنی شهری از منظر پدافند غیرعامل با استفاده از مدل antropy-copras، مطالعه موردی کلانشهر اهواز

ایمنی شهری یکی از اساسی‌ترین پیش‌فرضهای جامعۀ جهانی برای برنامه ریزی انسان محور است؛ مطالعات انجام شده در دنیا نشان می‌دهد آسیب پذیری گروه‌های مختلف مردم ساکن در نواحی خطرخیز شهر، بسته به سطح زندگی و وضعیت اجتماعی و فیزکیی آنها در نقاط مختلف متفاوت است. در این راستا پژوهش حاضر موضوع ایمنی شهری را از منظر پدافند غیرعامل مورد مطالعه قرار داده است. روش تحقیق این پژوهش ترکیبی از روشهای توصیفی، اسنادی و تحلیلی و ماهیت توسعه ای- کاربردی می‌باشد. جامعه آماری تحقیق مناطق هشتگانه کلانشهر اهواز را شامل می‌شود که وضعیت آسیب پذیری مناطق کلانشهر اهواز را از منظر پدافند غیرعامل مشخص می نماید. در نهایت تجزیه و تحلیل داده‌ها با مدل antropy-copras و نرم افزارهای spss ،grafer ،visio ،gis ،smartpls و excel انجام پذیرفته است. جهت تعیین ایمنی شهری میزان تاثیرگذاری ساختار شهری و متغیرها مشخص گردید. در مرحله بعد با در نظر گرفتن دو عامل وزن و فاصله از ایده‌آل میزان تاثیرگذاری مشخص گردید. که براساس نتایج مدل antropy-copras میزان ایمنی شهری بین (0 و 1) بیشترین میزان با ( 0.97 ) درصد و کمترین آن با (0.007) درصد متعلق به منطقه دو شهر اهواز می باشد. همچنین بیشترین میزان را منطقه پنج کلانشهر اهواز دارا بوده است و در مرحله بعد منطقه هشت قرار دارد. وضعیت کاربریهای حساس کلانشهر اهواز نشان می‌دهد بیشترین کاربری اداری و آموزشی را منطقه 6 شهرداری اهواز دارا می باشد. و بیشترین کاربری بهداشتی را به ترتیب مناطق 8، 5 و 4 شهرداری اهواز دارا می باشند