مدیریت سرمایه‌گذاری در زیرساخت های سلامت شهری: طراحی یک چارچوب

روندهای جهانی و داخلی نشان می‌دهد که نیاز به سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های سلامت وجود دارد. سرمایه‌گذاری‌های زیادی در سالهای گذشته در این حوزه در ایران صورت گرفته است ولی طولانی شدن طرح‌ها، افزایش هزینه‌ها، طرح‌های نیمه تمام و در مواردی بلااستفاده ماندن تاسیسات ایجاد شده، نشان از وجود مشکل دارد. با عنایت به تجربیات جهانی و مطالعات تطبیقی در دنیا و مطالعات موردی، مدل‌های سرمایه‌گذاری مشارکت عمومی خصوصی مورد توجه قرار گرفت. موفقیت این مدل‌ها به چند عامل بستگی دارد که یکی از این عوامل، طراحی مدل مناسب سرمایه‌گذاری است. با توجه به شرایط و پیش فرض‌های مختلف سه مدل معرفی شدند: مدل نوع1 برای شرایطی که تشخیص و نظارت بر کیفیت ارئه خدمات سلامت دشوار باشد، مدل نوع2 برای شرایطی که امکان نظارت بر کیفیت خدمات غیردولتی وجود داشته باشد و مدل نوع3 برای شرایطی که منابع وقفی یا خیریه در دسترس باشد. برای اولویت‌بندی مدلها، از تحلیل سلسله مراتبی (ahp)ِ استفاده کردیم و برای این منظور، معیارهای زیر در نظر گرفته شد: انتقال بهینه ریسک، هزینه‌های طول عمر پروژه، عملکرد و نوآوری. علی‌رغم این که معیارهای مختلفی برای ارزیابی موئرد استفاده قرار گرفت، اما اختلاف میان نتایج چندان معنادار نیست که این یافته با ادبیات موشوع نیز سازگار است. بسته به شرایط و پیش‌فرض‌های مختلف، مدلهای مناسب با هریک باید انتخاب شوند که جنبه‌های گونتگون آن در این مقاله مورد بررسی قرار گرفت.