ارزیابی شاخص‌های ارتقاء کیفیت‌های محیطی در خیابان‌های مرکزی شهر؛ نمونۀ مورد مطالعه: خیابان فردوسی سنندج

امروزه بایستی شرایط زندگی و حضور استفاده‌کنندگان از فضاهای شهری با گذار از دیدگاه‌های جبری و آماری و کمی و با ارج نهادن به ارزش‌های ذهنی و همگانی و به طور اخص محتوای کیفی تحقق یابد. بدین ترتیب در این پژوهش سعی شده است تا در ابتدا شاخص‌های موثر بر ارتقاء کیفیت محیطی جمع‌بندی شود، که حاصل تجمیع نظریات اندیشمندان کیفیت محیط شهری و بررسی چندین پروژه و نمونۀ اجرا شده در مقیاس خرد و کلان می‌باشد. بدین منوال، خیابان فردوسی سنندج به‌عنوان محدوۀ مورد مطالعه، بر اساس 21 شاخص ارتقاء کیفیت محیط استخراج شده است که در 5 مولفۀ عملکردی، بصری، اجتماعی، ادراکی و زیست محیطی، بر اساس تکنیک دلفی در دو مرحله مصاحبه و پرسش‌نامه (بازو بسته) که انالیز پرسشنامه آن بر اساس آزمون t و فریدمن در نرم افزار spss 22سنجیده شده است. به طور کلی نتایج حاکی از آن است که خیابان فردوسی، در هیچ یک از 5 مولفه و شاخص‌های عملکردی، بصری، ادراکی، اجتماعی و زیست محیطی ، دارای وضعیت مطلوب کیفیت محیطی نیست در ادامه پس از بررسی وضعیت کیفیت‌های محیطی نمونۀ موردی، سعی شده است تا منطبق بر کاستی‌های موجود و با تکیه بر چهارچوب نظری و پیشنهادات متخصصان، سیاست‌ها و راهکارهایی در جهت احیای وضعیت نامطلوب نمونۀ مورد مطالعه ارائه شود. در واقع مقصود نهایی ارائۀ پیشنهاداتی است که می‌تواند در خصوص برطرف کردن ضعف‌های موجود در خیابان فردوسی و بالا بردن کیفیت های محیطی آن در 5 مولفۀ مذکور کارساز باشد.