پیامدهای اجتماعی قحطی در نواحی شمالی خلیج فارس (1317- 1324ش)

هدف: بررسی پیامدهای اجتماعی قحطی در نواحی شمالی خلیج فارس در فاصلۀ سال‌های 1317ش تا 1324ش.روش/ رویکرد پژوهش: این مقاله به‌روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از اسناد آرشیوی، منابع کتاب‌خانه‌ای و نشریات انجام شده‌است. پس‌از ارزیابی و تحلیل داده‌های تاریخی نتیجه‌گیری انجام شده‌است.یافته‌ها و نتیجه‌گیری: این قحطی باعث مرگ‌ومیر قابل‌توجه سکنۀ نواحی شمالی خلیج فارس از حدفاصل استان هشتم (هرمزگان) تا مناطقی از استان هفتم مانند لارستان و بوشهر شد؛ هم‌چنین سبب گسترش ناامنی در این مناطق شد. مهم‌تر از این، تداوم خشک‌سالی و قحطی باعث شد تا سکنۀ مناطق مذکور برای فرار از بحران به استان ششم (خوزستان) مهاجرت کنند. این مهاجرت بر فعالیت گستردۀ صنعت نفت در خوزستان و امید مهاجران به کسب درآمد و تامین معاش در آن‌جا متکی بود. نتیجۀ این بحران تغییرات گستردۀ اجتماعی در نواحی شمالی خلیج فارس بود.

social consequences of the famine in the northern regions of the persian gulf (1938-1945)

purpose: this study aims to examine the social consequences of the famine in the northern regions of the persian gulf between 1938 and 1945.method and research design: this article employs a descriptive-analytical method, utilizing archival documents, library resources, and publications. after evaluating and analyzing historical data, conclusions were drawn.findings and conclusion: the famine led to a significant mortality rate among the inhabitants of the northern regions of the persian gulf, from the eighth province (hormozgan) to parts of the seventh province, including larestan and bushehr. additionally, it resulted in increased insecurity in these areas. more importantly, the prolonged drought and famine forced the residents of these regions to migrate to the sixth province (khuzestan) to escape the crisis. this migration was largely driven by the extensive oil industry in khuzestan and the migrants' hopes of securing income and livelihood there. the outcome of this crisis was widespread social changes in the northern regions of the persian gulf.