تبیین ماهیّت گزاره ها و قضایا در جغرافیا با تاکید بر جغرافیای سیاسی

علوم اجتماعی اساساً غایت و ماهیّتی «کارکردی» و «حل مساله» دارند و مطالعات نظری و بررّسی های انجام گرفته در آن ها، هدفِ اصلی محسوب نمی شود بلکه هدف، به کار بردن آن ها در زندگی اجتماعی است. بر این اساس، ما در جغرافیا و همچنین جغرافیای سیاسی با گزاره های «اِخباری- وصفی» و «توصیه ای/ اعتباری» رو به رو هستیم. در مقالۀ حاضر که با روش توصیفی- تحلیلی(منطقی) و با رویکرد عقلانیت انتقادی و استفاده از معرفت شناسی اسلامی نگاشته شده است نشان داده شد که قضایای توصیه ای در جغرافیا، جزء اعتباریاتِ عقلی(معقولات ثانی فلسفی) بوده و قابل صدق و کذب بوده و بلکه حاکی از رابطۀ «هست ها با هست ها» می باشند و ساختار گزاره ها و قضایای جغرافیایی(توصیفی و تجویزی/ اعتباری) قابل تحویل به یکدیگر بوده و به طور روشن به «جهان عینی و واقعی» ارجاع داده می شوند و بر این اساس، جغرافیا و به تبع آن جغرافیای سیاسی به عنوان زیر مجموعۀ آن، دانشی عینی محسوب می گردد.

explanation of the nature of statements and propositions in geography with an emphasis on political geography

social sciences are basically functional and problem-solving in nature, and conductedtheoretical studies in this field are not their main goal but their application to social life.accordingly, in geography as well as political geography we are confronted with descriptiveand recommendation-validity statements. in the present paper, which was written with adescriptive-analytical (logical) method and with the approach of critical rationality and the use ofislamic epistemology, it was shown that prescriptive statements in geography are part of rationalcredits (second order philosophical concepts) and can be true or false, and rather they indicate therelationship between beings and beings and the structure of geographical statements(descriptive and prescriptive / credit) are interchangeable and clearly referred to as the objectiveand real world and, accordingly, geography and consequently political geography is consideredas objective science.