روابط ساختاری هوش هیجانی والد و مهارت های اجتماعی کودک با نقش میانجی گر ارتباط والد-کودک

 زمینه: بررسی سابقه پژوهشی حاکی از رابطه میان هوش هیجانی و مهارت های اجتماعی فرزندان است اما پژوهش های اندکی به بررسی رابطه هوش هیجانی والدین و مهارت اجتماعی فرزندان در سنین کودکی پرداخته اند و نیز در زمینه بررسی نقش میانجی گری رابطه والد-کودک در این رابطه خلاء پژوهشی وجود دارد.هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی گر رابطه والد-کودک در رابطه هوش هیجانی والد با مهارت های اجتماعی کودک انجام شد.روش: پژوهش حاضر توصیفی و از نوع همبستگی و معادلات ساختاری بود. جامعۀ آماری تمامی کودکان 4 تا 7 ساله شهر بجنورد در سال 1400-1401 بودند که از بین آن ها 210 نفر به روش نمونه گیری خوشه ای به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. داده های پژوهش با استفاده از پرسشنامه مهارت های اجتماعی کودکان (ماتسون، 1983)، هوش هیجانی (شرینگ، 1996) و رابطه والد-کودک (پیانتا، 1994) جمع آوری شد. برازندگی مدل پیشنهادی با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری و بهره گیری از نرم افزار amos نسخه 24 انجام شد.یافته ها: نتایج نشان داد شاخص های برازندگی مدل پیشنهادی در حد بسنده و قابل قبولی قرار دارند. ارزیابی روابط میانجی با استفاده از روش بوت استراپ نشان داد هوش هیجانی والدین از طریق رابطه والد-کودک، بر مهارت های اجتماعی فرزند اثر مثبت غیرمستقیم و معنی‌دار دارد (β=0/43, p=0/000). اما، اثر مستقیم هوش هیجانی والدین بر مهارت های اجتماعی فرزند در حضور متغیر میانجی معنی‌دار نبود (β=0/07, p=0/532). از این رو، نوع رابطه میانجی حاصله از مدل مطالعه حاضر از نوع میانجی گر کامل بود.نتیجه ‌گیری: با توجه به این نتایج، هوش هیجانی والدین از طریق بهبود رابطه والد-کودک می تواند به افزایش مهارت های اجتماعی کودکان بیانجامد و نیز اصلاح سبک ارتباطی والدین با فرزندان و کاهش تعارضات در رابطه می تواند در بهبود مهارت های اجتماعی کودکان نقش داشته باشد.

structural relationship of the parent’s emotional intelligence and child social skills with mediating role of parent-child relationship

background: a review of research history shows that there is a relationship between emotional intelligence and social skills. but few studies have investigated the relationship between parents’ emotional intelligence and children’s social skills in childhood. also, there is a research gap in the field of examining the mediation role of parent-child relationship in this relationship.aims: the present study was conducted with the aim of investigating the mediator role of parent-child relationship in the relationship between parent’s emotional intelligence and child’s social skills.methods: the present study was descriptive and of correlation and structural equations. the statistical population was all preschool children of bojnord city in 2022; 210, children with cluster sampling method were selected as statistical sample.the data were collected using children’s social skills questionnaire (matson,1983), emotional intelligence (schering, 1996) and parent-child relationship (pianta, 1994). the suitability of the proposed model was done using structural equation modeling and amos software.results: the results showed that the fit indices of the proposed model are acceptable. the assessment of mediating relationships using the bootstrap method showed that parent’s emotional intelligence through the parent-child relationship has an indirect and significant positive effect on the child’s social skills (p= 0.000, β= 0.43). however, the direct effect of parents’ emotional intelligence on children’s social skills was insignificant in the presence of the mediator variable (p= 0.532, β= 0.07). therefore, the mediating relationship resulting from the current study model was full mediating or purely indirect mediating.conclusion: according to these results, the parent’s emotional intelligence can lead to the increase of children’s social skills through improving the child’s parent relationship. also, improving the communication style of parents with children and reducing conflicts in the relationship can contribute to improving children’s social skills.