designing a model for predicting moral behavior based on parenting styles and ego-strength: the mediating role of the self-transcendence structure

Introduction: this study aimed to design a model for predicting moral behavior based on parenting styles and ego-strength with the mediating role of the structure of self-transcendence among university students. materials and methods: the statistical population of this descriptive-correlational study included all students of bu-ali sina university of hamadan city-iran in the 2020-2021 academic year. two-hundred eighty-five students were selected using a multi-stage cluster sampling method. the instruments were the moral behavior scale, parenting styles scale, ego-strength scale, and self-transcendence scale. the data were analyzed by path analysis with lisrel software. results: the results indicated that the proposed model fitted the experimental data (gfi= 0.95, ifi= 0.98, and cfi= 0.97). also, the results of path analysis indicated that the effects of parenting styles on moral behavior and self-transcendence and the effects of ego-strength and self-transcendence on moral behavior were significant. the results of sobel's test (z) indicated that the self-transcendence variable has a significant mediating role in the relationship between permissive style (z= -2.68, p< 0.01), authoritative style (z= -2.55, p< 0.01), authoritarian style (z= -3.61, p< 0.01), and ego-strength (z= 4.56, p< 0.01) with moral behavior. conclusion: based on the results, it can be said that parenting styles, ego-strength, and self-transcendence can predict conducting moral behaviors. also, self-transcendence can be one of the factors that influence the relationship between parenting styles and ego-strength with moral behavior

طراحی مدل پیش‌بینی رفتار اخلاقی براساس سبک‌های تربیتی و قدرت ایگو: نقش میانجی سازه‌ی خود فراروی

مقدمه: این پژوهش با هدف طراحی مدل پیش­بینی رفتار اخلاقی بر اساس سبک­های تربیتی و قدرت ایگو با میانجی­گری سازه­ ی خودفراروی در میان دانشجویان انجام شد.روش کار: روش پژوهش از نوع توصیفی- همبستگی و جامعه­ ی آماری شامل تمام دانشجویان دانشگاه بوعلی سینا همدان در سال تحصیلی 400-1399 بودند. در این  میان تعداد 285 نفر به شیوه­ی نمونه­گیری خوشه­ای چندمرحله­ ای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل مقیاس­های رفتار اخلاقی، سبک­های تربیتی و قدرت ایگو بودند. داده ها با روش تحلیل مسیر با استفاده از نرم افزار lisrel تجزیه و تحلیل شدند. یافته­ها: نتایج پژوهش نشان داد که مدل پیشنهادی با داده­های تجربی برازش مناسبی دارد (95/0= gfi، 98/0 = ifi، 97/0= cfi). همچنین نتایج نشان داد که اثر سبک­های تربیتی بر رفتار اخلاقی و خودفراروی و اثر قدرت ایگو و خود فراروی بر رفتار اخلاقی معنادار هستند. نتایج حاصل از آزمون سوبل نیز نشان داد که متغیر خودفراوری در ارتباط بین سبک سهل­گیر (01/0 , p< 68/2- z=)، سبک مقتدر (01/0 , p< 55/2 z=)، سبک مستبد (01/0 , p< 61/3- z=) و قدرت ایگو (01/0 , p< ، 56/4 z=) با رفتار اخلاقی نقش میانجی معناداری دارد.نتیجه ­گیری: برپایه نتایج می­توان گفت که سبک­های تربیتی، قدرت ایگو و خودفراروی می­توانند وقوع رفتارهای اخلاقی را پیش ­بینی کنند. همچنین، متغیر خودفراروی می­تواند یکی از عوامل تاثیرگذار بر رابطه و پیوند میان سبک­های ­تربیتی و قدرت ایگو با رفتار اخلاقی باشد.