مکانیسم های اپی ژنتیک و نقش آن ها در بروز سرطان های خونی

زمینه و هدف: در ایجاد تومورها علاوه بر تغییرات ژنتیکی، تغییرات اپی‌ژنتیک نیز دخیل هستند. فرآیندهای اپی‌ژنتیک در ایجاد و توسعه بدخیمی‌های خونی اهمیت خاصی دارند. مهمترین تغییرات اپی‌ژنتیک شامل تغییر در متیلاسیون dna، تغییرات پس از ترجمه هیستون ها، تغییر وضعیت کروماتین و الگوی میکروrnaها بوده که تماما با تومورزایی مرتبط می‌باشند. بسیاری از مسیرهای مختلف سلولی سهیم در فنوتیپ نیوپلاستیک توسط مکانیسم های اپی ژنتیکی در سرطان تحت تاثیر قرار می‌گیرند. مواد و روش کار: مقالات مرتبط با تغییرات اپی ژنتیکی و نقش آن ها در بروز بدخیمی های خونی از منبع pubmed طی سال های 1985 الی 2008 با استفاده از کلمات کلیدی اپی ژنتیک، بدخیمی های خونی، متیلاسیون استخراج شدند.یافته ها: در لوسمی‌های لنفوسیتیک مزمن هیپرمتیلاسیون منطقه ای در پروموتر ژن ها منجر به خاموشی آن ها شده است. بسیاری از این ژن ها سرکوب کننده تومور هستند. در سندرم های میلودیسپلاستیک نشان داده شده که cdkn2b (یا p15) که یک مهارکننده کیناز وابسته به سایکلین بوده و بر چرخه سلولی اثر منفی دارد در سلول های بنیادی هماتوپوییتیک مغزاستخوان (cd34+) هیپرمتیله می‌باشد. درحال حاضر ویدازا و دسیتابین (مهارکننده‌های dnaمتیل-ترانسفراز) جهت درمان mds مورد تایید قرار گرفته‌اند. این داروها وضعیت متیلاسیون ژن ها را تغییر داده و آن ها را در وضعیت دمتیلاسیون قرار می دهند. نتیجه گیری: تغییرات اپی ژنتیک همانند هیپرمتیلاسیون dna و داستیلاسیون هیستون ها به علت قابلیت تغییر در مقایسه با فاکتورهای ژنتیکی همانند جهش و حذف ژن ها هدف های مناسبی در ایجاد درمان های جدید می باشند. در این مقاله مکانیسم های ملکولی اپی ژنتیک، تغییرات اپی ژنتیک در بدخیمی های خونی و درمان های مبتنی بر اپی ژنتیک مورد بررسی قرار می گیرد.م ت ع پ ز، 13(5): 7-1