تحلیل عملکرد انعقاد الکتریکی در حذف کروم با رویکرد ارزیابی چرخه عمر الکترودهای مختلف

کروم یکی از آلاینده‌های سمّی و سرطان‌زا در فاضلاب‌های صنعتی مانند آبکاری، تولید رنگ و چرم‌سازی است که حذف آن از منابع آبی اهمیت زیادی دارد. انعقاد الکتریکی، به‌عنوان یک روش کارآمد، پتانسیل بالایی در حذف کروم دارد. در این پژوهش، تاثیر جنس و زبری سطح الکترودهای آهن، آلومینیوم و استیل ضدزنگ بر کارایی این فرایند برای حذف کروم بررسی شد. برای اولین بار، زبری سطح به‌عنوان یک عامل موثر بر عملکرد انعقاد الکتریکی مطالعه شد. همچنین این پژوهش از ابزار ارزیابی چرخه عمر برای ارزیابی اثرات زیست‌محیطی الکترودهای مختلف و تحلیل پایداری روش انعقاد الکتریکی بهره گرفت. نتایج نشان داد که آهن و استیل نسبت به آلومینیوم عملکرد بهتری در حذف کروم دارند. آلومینیوم به دلیل کارایی حذف پایین (14.40درصد) و مصرف انرژی بالا (kwh/m3.3739) گزینه مناسبی محسوب نمی‌شود. افزایش زبری سطح باعث بهبود کارایی حذف کروم در آلومینیوم (57.2 درصد) و کاهش مصرف انرژی در استیل (10.74 درصد) شد، اما موجب افزایش میزان جرم لایه‌ غیر‌فعال‌کننده و مصرف الکترود در آهن و استیل شد. درمجموع، الکترود استیل زبر با کارایی حذف 96.25 درصد، مصرف الکترود 0.332 گرم و جرم لایه‌ غیر‌فعال‌کننده 0.062 گرم بهترین عملکرد را داشت. علاوه بر این، ارزیابی چرخه عمر مطابق استاندارد iso 14040 نشان داد که استیل بیشترین تاثیر زیست‌محیطی را در شاخص‌های odp، pocp، ep، htp، gwp وadp (f) داشت. در نهایت، با معیار قرار دادن ارزیابی چرخه عمر، الکترود آهن با کارایی حذف 98.05 درصد و تاثیر زیست‌محیطی کمتر، به‌عنوان گزینه بهینه معرفی شد.

sustainable chromium removal using electrocoagulation: life cycle assessment of different electrode materials

chromium is a significant and hazardous pollutant found in wastewater generated from industries such as electroplating, dye production, and leather manufacturing. due to its high toxicity, carcinogenicity, and negative impact on human health and ecosystems, chromium removal from water sources is essential. electrocoagulation has emerged as a highly effective technology for treating water and wastewater pollutants. this study assesses the effectiveness and sustainability of this procedure in removing chromium using three conventional electrode materials: iron, aluminum, and stainless steel. an analysis was conducted on the effects of two qualitative parameters: electrode material and surface quality. in this study, a novel parameter (surface quality) that includes both solid and rough textures was introduced. the results indicated that iron and stainless steel have superior chromium removal efficiencies in comparison to aluminum. aluminum was found to be inefficient for chromium removal because of its low removal efficiency (14.4%) and high energy consumption (3.739 kwh/m3). surface roughness demonstrated diverse impacts on different materials, enhancing aluminum removal efficiency by 57.2% and decreasing energy consumption for stainless steel by 10.74%, indicating rough surfaces can be a functional energy-saving approach. however, roughness also has disadvantages on steel and iron, increasing electrode consumption by 15.3% and 29.5%, respectively, and increasing the bulk of the passivation layer by 182% and 131%, respectively. to assess the environmental impacts of this process, three electrode materials were defined as distinct scenarios. these were evaluated through life cycle assessment in accordance with iso 14040 guidelines. the impacts were evaluated by the cml baseline method, taking into account the electrode and energy consumption. results revealed that stainless steel had considerable environmental burdens on impact categories including odp, pocp, ep, htp, gwp and adp (f), accounting for 35–43% across these categories. in comparison to the other materials, iron had minimal effects on environmental performance, contributing only 9% to faetp, whereas al and ss contribute 58 and 33%, respectively. consequently, solid iron is recommended as the most environmentally sustainable electrode, whereas rough stainless steel continues to be the most efficient electrode material.