تاثیرات ناامنی هستی‌شناختی در سیاست خارجی رژیم اسرائیل

از ابتدای شکل‌گیری رژیم اسرائیل، تلاش در جهت حفظ و افزایش امنیت، همواره از مهم‌ترین دغدغه‌های حاکمان این رژیم بوده، به گونه‌ای که با استفاده از روابط دیپلماتیک، عملیات روانی و اقدامات نهان و آشکار نظامی، به دنبال توسعه قدرت و امنیت خود گام برداشته است. در این میان امنیت هستی‌شناختی به منزله امنیت وجودی، تابعی از الزامات ایدئولوژیکی و ژئوپلیتیکی آن رژیم به شمار می‌آید. این مقاله با بهره‌گیری از مکتب سازه‌انگاری و با رویکردی توصیفی – تحلیلی در پی پاسخ به این سوال است که ناامنی هستی‌شناختی چه تاثیراتی در سیاست خارجی رژیم اسرائیل داشته است؟ براساس فرضیه مقاله، سیاست خارجی رژیم اسرائیل که براساس سیاست تهاجمی و یا همکاری و همگرایی شکل گرفته، با گسترش تعامل و تقابل در عرصه سیاست خارجی، کشورها را دوست، دشمن و گاه بی‌طرف تعریف کرده و رفتار آن‌ها را به عنوان تهدید یا فرصت قلمداد می‌کند که براساس آن به برقراری یا قطع روابط و نیز ستیز بر می‌خیزد. یافته‌های مقاله نشان می‌دهد وضعیت جدید، حاکمان اسرائیل را بر آن داشته تا با تغییر در تاکتیک‌های خود، شیوه‌های متفاوتی را برای دستیابی به راهبردهای امنیتی خود برگزینند و به دنبال آن، با اتخاذ سیاست‌های تهاجمی و جنگ‌افروزانه و یا در نقطه مقابل، با همکاری و همگرایی نظامی و تسلیحاتی، بر چالش‌ها و بحران‌های موجود فائق آیند.