بی‌طرفی در سیاست خارجی مالزی؛ نمود قرائت خاص اسلامی در ایجاد همسازی اجتماعی

دولت مردان کشور چند قومیتی مالزی جهت نیل به وحدت ملی و پیش گیری از تنش‎های قومی از دین، نه به مثابه یک ابزار بلکه به عنوان اصلی در عرصه سیاسی با اتکاء به قرائتی میانه‎رو از اسلام، بهره برده و با پذیرش کثرت‎گرایی معضل رابطه دین و سیاست و جامعه را حل نموده و از این ره گذر، همه نژادها و قومیت‎ها و مذاهب در نظامی سیاسی متشکل از احزاب سیاسی‌که نماینده قومیت‎های خود بودند، بکار گرفته شدند. پژوهش حاضر با هدف بررسی چگونگی تاثیر‌پذیری سیاست خارجی مالزی از پویایی ای داخلی این کشور، درصدد آن است به این سوال پاسخ دهد که چگونه قرائت خاص مدنی از اسلام در ایجاد وفاق ملی در آن جامعه چند قومیتی، در سیاست خارجی مالزی نمود یافته است؟ فرضیه تحقیق حاضر این است که نظام سیاسی مالزی با برجسته سازی برخی آموزه‌های اسلامی مشترک با دیگر قومیت‌ها نظیر اخلاق قوی کار موجب شده تا گروه‌های قومی با اولویت بخشی منافع ملی‌، مطالبات خود را در قالب ساختارهای ‌دموکراتیک دنبال کنند و در نتیجه، زمینۀ اجرای سیاست متناسب در بُعد خارجی فراهم شده است. یافته‌های تحقیق با استفاده از روش پژوهش کیفی مطالعه موردی، نشان می‌دهد که توفیق اسلام مالایی در ‌اتخاذ سیاست سازواری با پیروان سایر ادیان و مذاهب که باعث به حداقل رساندن مشکلات داخلی مالزی در قالب رقابت‎های دمکراتیک گردید، منجر به اولویت دادن به بی‌طرفی در سیاست خارجی به منظور تداوم آرامش داخلی ‌‌ برای دولت آن کشور گردید.