توازن‌گرایی در سیاست خارجی عراق در دوره پساداعش

طی سال‌های اخیر و پس از شکست گروه تروریستی داعش، دولت های مختلف در عراق تلاش کرده اند تا در مسائل مهم منطقه‌ای و بین‌المللی ضمن اتخاذ رویکرد تنش‌زدایی و دوری از محوربندی‌ها، همکاری پایداری در زمینه‌های اقتصادی و سیاسی با طرف‌های مختلف داشته باشند. در این چارچوب، سیاست خارجی عراق طی این سال‌ها بر مبنای توازن‌گرایی میان شرکای منطقه‌ای و جهانی دنبال شده و این رویکرد توازن‌گرا به ویژگی مهم سیاست خارجی این کشور تبدیل گشته است که دلایل آن قابل بررسی به نظر می‌رسد. بر این اساس، سوال اصلی پژوهش حاضر این است که چرا سیاست خارجی عراق در دوره پساداعش، واجد خصلت توازن‌گرایی در قبال شرکای منطقه‌ای و بین‌المللی بوده است؟ در راستای پاسخ به این پرسش و با اتخاذ رویکرد واقع‌گرایی نئوکلاسیک به عنوان چارچوب نظری، فرضیه تحقیق این است که ادراک تهدید رهبران سیاسی عراقی نسبت به محیط منطقه‌ای و بین‌المللی باعث بروز خصلت توازن‌گرایی در سیاست خارجی این کشور شده است. از این‌رو، ابتدا مروری بر محیط داخلی و بیرونی عراق صورت گرفته و سپس با توجه به مقوله «ادراک رهبران سیاسی عراقی»، فرضیه پیش‌گفته مورد بررسی قرار می‌گیرد.