عوامل موثر بر سیاست خارجی انگلیس در خلیج فارس (1979-1968)

سیاست خارجی انگلیس در خلیج‌فارس از قرن 18 به بعد، بر این منطقه تاثیراتی مهم داشته است. این امر به‌ویژه پس از خروج انگلیس به عنوان یک قدرت سنتی از منطقه خلیج‌فارس در اوایل دهه 1970، حائز اهمیت بوده است. این مقاله سعی در پاسخ به این پرسش دارد که چه عواملی بر سیاست خارجی انگلیس در منطقه خلیج‌فارس در بازه زمانی 1968 تا 1979 موثر بوده است؟ فرضیه اصلی مقاله این است سیاست خارجی انگلستان در خلیج فارس در این دوره، تابعی از تامین منافع این کشور به‌ویژه تامین انرژی از طریق حفظ توازن قوا بین کشورهای منطقه بوده است. بر این اساس، نویسندگان با بهره‌گیری از مدل مایکل برچر‌، ساختار سیاسی داخلی حزبی انگلیس که منجر به چرخش نخبگان سیاست خارجی می‌شود را به‌عنوان یک عامل موثر محیط عملیاتی بر سیاست خارجی این کشور در منطقه‌ی خلیج‌فارس در بازه زمانی مورد اشاره، واکاوی کرده‌اند. یافته های این پژوهش نشان می دهد که ساختار دو حزبی حاکم بر انگلیس، در آستانه وقوع انقلاب اسلامی بر سیاست خارجی این کشور در منطقه خلیج‌فارس تاثیرگذار بوده است، به طوری که جهت گیری سیاست خارجی انگلیس در بازه زمانی 1968 تا 1979 (در آستانه وقوع انقلاب اسلامی) در منطقه خلیج‌فارس، مبتنی بر تلاش برای حفظ ثبات منطقه، حفظ نفوذ حداکثری و تامین منافع خود در همراهی با ایالات متحده بوده است.‌ در این مقاله، روش‌شناسی تفسیری یعنی تحلیل عینی داده‌ها و تفسیر محتوایی آن‌ها به کار گرفته شده است. در واقع، روش‌شناسی مورد استفاده در این تحقیق یک روش‌شناسی تفسیری و تحلیلی است.