دکترین سیاست همسایگی ایران و همکاری با سازمان‌های منطقه‌ای: (ظرفیت‌ها، چالش‌ها و راهبردها در همکاری با اتاق بازرگانی اسلامی)

دولت سیزدهم از ابتدای روی کار آمدن خود سیاست همسایگی را در دستور کار سیاست خارجی خود قرار داده است. این سیاست در راستای همکاری با کشورهای همسایه، گذار از اقتصاد وابسته به نفت و همچنین خنثی‌‌کردن و کم‌ اثرکردن تحریم‌های غرب در دستور کار دولت سیزدهم قرار گرفته است. یکی از زمینه‌های اجرای این سیاست در راستای ارتباط با همسایگان، استفاده از ظرفیت‌های سازمان‌های منطقه‌ای است. سازمان‌های منطقه‌ای می‌توانند به‌عنوان میانجی زمینۀ به نتیجه‌رسیدن اهداف این سیاست در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران را فراهم آورند. اتاق بازرگانی اسلامی یکی از مهم‌ترین سازمان‌های فرعی سازمان‌ همکاری اسلامی است که می‌تواند در زمینه‌های ذکرشده، تقویت‌کنندۀ سیاست همسایگی باشد. براین‌اساس، در پژوهش حاضر در پی پاسخ به این پرسش هستیم که سیاست همسایگی ایران چگونه می‌تواند زمینۀ فعالیت در اتاق بازرگانی اسلامی را فراهم آورد؟ نگارندگان پژوهش با بررسی رابطۀ این دو مولفه و با استفاده از روش (swot) به این نتیجه‌ رسیده‌اند که «جمهوری اسلامی ایران با اتخاذ سیاست همسایگی خود با استفاده از ظرفیت‌های لازمی که در درون خود دارد و در راستای فائق‌آمدن بر ضعف‌ها و تهدیدات خود می‌تواند در جهت تقویت همگرایی و همکاری بیشتر با اتاق بازرگانی اسلامی قدم بردارد و زمینۀ اجرای سیاست همسایگی در جهت استفاده از سازمان‌های منطقه‌ای را فراهم آورد».