سیاست خارجی الگوریتمی؛ نقش هوش مصنوعی در روند تصمیم گیری

امروزه، تلاقی پیشرفت‌‌ های فن آورانه از جمله حس گرهای هوشمند؛ رایانه‌‌های پرسرعت؛ الگوریتم‌‌‌ها و هوش مصنوعی، وزارت‌خانه‌های امور خارجه کشور‌‌ها را با شرایطی کاملا جدید مواجه کرده است. در عصر هوش مصنوعی به جای این که‌‌‌‌ تصمیم‌گیرندگان جمع شوند تا درباره نحوه واکنش به یک بحران در حال گسترش بحث کنند، به تدریج فضا برای ماشین‌‌های هوشمند باز می‌شود؛ تا آن‌‌ها با سرعتی بی‌نظیر، متخصصان را با استنباط‌ها، شواهد و سناریو‌های مختلف‌‌ خود توانمند سازند. با ابتناء بر چنین تحولاتی، هدف پژوهش حاضر پاسخ به این سوال کلیدی است: «هوش مصنوعی چگونه بر فرایند‌‌‌‌ تصمیم‌گیری سیاست خارجی تاثیر می‌گذارد؟». پاسخ ابتدایی به این سوال که به صورت فرضیه ارائه شده از این قرار است که «هوش مصنوعی با ایجاد تحول در فرایند شناخت مساله، جمع آوری و تجزیه و تحلیل اطلاعات و ارائه پیش بینی و پیشنهاد، فرایند ‌تصمیم‌گیری سیاست خارجی را به سمت هوشمندی، خلاقیت و کنش گری فعالانه سوق می دهد». دستاوردهای این پژوهش که به روش توصیفی - تحلیلی و در قالب نظریه الگوی تصمیم‌گیری سایمون انجام شده نشان می‌دهد که هوش مصنوعی می‌تواند فرایند تصمیم‌گیری سیاست خارجی را با روش‌های داده کاوی تحلیلی؛ تجزیه و تحلیل شبکه‌‌‌ای؛ خوشه‌ای و معنایی؛ شناسایی و پیش‌بینی روند‌ها و تجویز و توصیه سیاست‌ها، تسهیل کند.