پارگی تراشه به‌دنبال لولهگذاری بعد از جراحی سزارین، معرفی بیمار

مقدمه: اگرچه آسیب خودبه‌خودی و تروماتیک تراشه پس از لوله گذاری تراشه نادر است، اما تهدید کننده حیات است. یافته شایع در پارگی تراشه بعد از لوله‌گذاری، آمفیزم و دیسترس تنفسی است. در این مطالعه، یک بیمار با پارگی تراشه به‌دنبال لوله گذاری بعد از جراحی سزارین معرفی می‌شود. معرفی بیمار: خانم 37 ساله با سن حاملگی 39 هفته برای سزارین تحت بیهوشی عمومی با لوله تراشه شماره 7 قرار گرفت. در طی جراحی بیمار از نظر همودینامیک و تنفسی نرمال بود. در پایان جراحی بعد از خروج لوله تراشه، بیمار دچار سرفه های شدید شد. بعد از انتقال بیمار به ریکاوری و کاهش سرفه و میزان اشباع اکسیژن 96% به بخش منتقل شد. حدود 30 ساعت بعد از لوله گذاری، بیمار دچار تورم صورت، دیسترس تنفسی خفیف و آمفیزم از صورت تا زایفوئید شد. میزان اشباع اکسیژن با هوای اتاق 95% بود و دیسترس تنفسی مشهود نبود. همودینامیک باثبات بود. سی‌تی اسکن ریه ها پنومومدیاستن، پنوموتوراکس، آمفیزم زیرجلدی قدام قفسه سینه و شواهد پارگی تراشه را نشان داد. بیمار به بخش مراقبت های ویژه جراحی منتقل و تحت درمان محافظتی قرار گرفت. بعد از 96 ساعت آمفیزم به‌طور کامل برطرف و بیمار بعد از 7 روز با حال عمومی خوب از بیمارستان مرخص شد. نتیجه‌گیری: در پارگی تراشه پس از لوله‌گذاری، در مواردی‌که وضعیت همودینامیک و تنفسی باثبات است، درمان محافظه‌کارانه توصیه می شود.

Tracheal rupture due to endotracheal intubation after cesarean section: a case report

Introduction: Although spontaneous and traumatic tracheal rupture after intubation is rare, it is lifethreatening. Common findings in the tracheal rupture after intubation are emphysema and respiratory distress. In this article, a patient with tracheal rupture due to intubation after cesarean section is introduced.  Case presentation: A 37yearold woman with 39week gestational age underwent general anesthesia for cesarean section with tracheal tube No. 7. During the surgery, the patient was normal for hemodynamic status and respiration. At the end of the surgery after extubation of the tracheal tube, the patient experienced severe coughing. After transferring the patient to the recovery and reducing cough, the patient was transferred to the ward with an oxygen saturation of 96%. After about 30 hours of intubation, the patient suffered face swelling and mild respiratory distress, emphysema from the face to xiphoid. The amount of oxygen saturation with room air was 95% and respiratory distress was not evident. Hemodynamic status was stable. Computed tomography of the lungs showed pneumomediastin, pneumothorax, and subcutaneous emphysema of anterior chest wall and evidence of tracheal rupture. The patient was transferred to the Surgical Intensive Care Unit, and underwent conservative treatment. After 96 hours, emphysema was completely resolved and the patient was discharged from the hospital after 7 days with a good general condition. Conclusion: Conservative treatment is recommended in tracheal rupture after intubation, when hemodynamic and respiratory conditions are stable.