بازاندیشی در سیاست‌ گذاری ارتقای مرتبه علمی اعضای هیئت علمی مراکز آموزش عالی هنر

قبل از وضع هر گونه قانون جدیدی برای استادان، دانشجویان و بطورکلی آکادمی‌های هنر باید این پرسش را طرح کرد که اساساً چرا این آکادمی‌ها باید وجود داشته باشند و اگر نباشند چه اتفاقی برای هنر و هنرمند و احتمالاً نظام علم می‌افتد؟ این نوشتار، عطف به وضعیت آکادمی‌های هنر در ایران دهه‌های اخیر درصدد است از منظری فلسفی به این پرسش‌ها پاسخ دهد و بر اساس این پاسخ بیان دارد که به‌دلیل سرشت متفاوت کار هنری از فعالیت‌های آکادمیک دیگر حوزه‌های علمی دانشگاهی خاصه حوزه علوم انسانی و اجتماعی، چه تصمیم‌هایی باید و نباید اتخاذ شود و چه نوع سیاست‌هایی می‌تواند به ارتقاء این حوزه کمک کند. قبل از وضع هرگونه قانون جدیدی برای استادان، دانشجویان و بطورکلی آکادمی‌های هنر باید این پرسش را طرح کرد که اساساً چرا این آکادمی‌ها باید وجود داشته باشند و اگر نباشند چه اتفاقی برای هنر و هنرمند و احتمالاً نظام علم می‌افتد؟ این نوشتار، عطف به وضعیت آکادمی‌های هنر در ایران دهه‌های اخیر درصدد است از منظری فلسفی به این پرسش‌ها پاسخ دهد و بر اساس این پاسخ بیان دارد که به‌دلیل سرشت متفاوت کار هنری از فعالیت‌های آکادمیک دیگر حوزه‌های علمی دانشگاهی خاصه حوزه علوم انسانی و اجتماعی، چه تصمیم‌هایی باید و نباید اتخاذ شود و چه نوع سیاست‌هایی می‌تواند به ارتقاء حوزه هنر کمک کند.

reconsideration in the policy of academic rank promotion for faculty members of higher education art institutions

before enacting any new laws for professors, students, and, more broadly, art academies, one must first pose the fundamental question: why should these academies exist at all? and what would happen to art, the artist, and possibly the scientific system if they did not?this essay, with reference to the state of art academies in iran over recent decades, seeks to address these questions from a philosophical perspective. based on this inquiry, it argues that due to the distinct nature of artistic work compared to other academic activities—particularly within the humanities and social sciences—certain decisions should or should not be made, and specific policies can meaningfully contribute to the advancement of this field.before enacting any new laws for professors, students, and, more broadly, art academies, one must first pose the fundamental question: why should these academies exist at all? and what would happen to art, the artist, and possibly the scientific system if they did not?this essay, with reference to the state of art academies in iran over recent decades, seeks to address these questions from a philosophical perspective. based on this inquiry, it argues that due to the distinct nature of artistic work compared to other academic activities—particularly within the humanities and social sciences—certain decisions should or should not be made, and specific policies can meaningfully contribute to the advancement of this field.before enacting any new laws for professors, students, and, more broadly, art academies, one must first pose the fundamental question: why should these academies exist at all? and what would happen to art, the artist, and possibly the scientific system if they did not?this essay, with reference to the state of art academies in iran over recent decades, seeks to address these questions from a philosophical perspective. based on this inquiry, it argues that due to the distinct nature of artistic work compared to other academic activities—particularly within the humanities and social sciences—certain decisions should or should not be made, and specific policies can meaningfully contribute to the advancement of this field.