مطالعه دسترس‌پذیری فضاها و تسهیلات شهری در تجربه زیسته افراد با آسیب بینایی شهر تهران

مقدمه: با فرض اینکه وجود فرصتهای نابرابر در جامعه و نمود آن در دسترسی نابرابر به امکانات و تسهیلات شهری، عامل اصلی ناتوانی معلولین است، این مقاله به مطالعه تجربه زیسته افراد آسیب دیده بینایی در تعامل با فضای شهری در شهر تهران و مطالعه این فضاها در زمینه ایجاد فرصتها و دسترسی برابر برای این افراد می پردازد.روش: این پژوهش با روش کیفی و ابزار مصاحبه عمیق نیمه ساختاریافته در بین 30 نفر از افراد آسیب دیده بینایی ساکن شهر تهران انجام گرفته است. یافته ها: فضای شهری تهران موانع فیزیکی و فرهنگی بسیاری را برای حضور نابینایان در جامعه ایجاد می کند که این امر ملازم با تهدید سلامت جسمی و روانی و تحمیل موقعیت وابستگی و نیازمندی و نیز مواجهه با نگرشها و برخوردهای ناصحیح اعضای جامعه است. از این رو الگوی غالب زندگی نابینایان در شهر تهران به فعالیتهای ضروری منحصر شده و این امر زمینه ساز تقلیل فعالیتهای انتخابی و تعاملات اجتماعی آنها در جامعه است.بحث: علی رغم برخی اقدامات و تلاشها، هنوز امکان دسترسی آحاد معلولین به ویژه نابینایان به فضاها و تسهیلات شهری به صورت منصفانه و برابر براساس حقوق شهروندی در شهر تهران فراهم نشده است

The Study of Accessibility of Urban Spaces and Facilities in Lived Experience of Visually Impaired People in City of Tehran

Introduction: Given that unequal opportunity in society and consequent unequal access to urban facilities and amenities are the main reasons responsible for handicapped and disabled people, this paper aims to probe the lived experience of visual handicapped people in interaction with urban space in the city of Tehran, through studying the fact that how will these spaces provide the equal chances and accesses for these people.Method: According to the purpose of research, this study is based on qualitative method. A method of deep half structured interview has been used to collect data from the field. For this purpose, thirty visually handicapped persons living in the city of Tehran were chosen.Findings: The findings indicated that urban spaces in the city of Tehran provide a lot of physical and social obstacles for the blinded to participate in the society. This in turn puts forward a risk of threatening their physical and psycho health, imposing a dependency situation and neediness on them as well as facing them with peoplersquo s improper attitudes and treatments towards them. This means that their pattern of living has been limited to basic activities, reducing their choices and social interactions.Discussion: Regarding the research findings, the paper argues that in spite of some measures and attempts by concerned agencies and authorities, yet most of the handicapped, particularly the blind, in city of Tehran, have no equally proper access to urban spaces and facilities, based on citizen rights.