رابطة سرمایة انسانی با کیفیت زندگی در استان های کشور

مقدمه: کیفیت زندگی ابزار نیرومندی در برنامه‌ریزی‌های توسعه‌ای یک جامعه است که یکی از نقش‌های مهم آن در توسعه، ارتقای کیفیت زندگی است. در این راستا، این مقاله به بررسی رابطه سرمایه انسانی (با تاکید بر تعداد دانش‌آموختگان آموزش عالی (به تفکیک مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری) و کیفیت زندگی در استان‌های کشور پرداخته است. روش: تحقیق حاضر با استفاده از داده‌های سری زمانی استان‌های کشور طی دوره زمانی (1382 1388) و با بکارگیری مدل اثرات ثابت در روش پانل دیتا انجام گرفته است. یافته‌ها: متغیرهای سرمایه انسانی و نسبت شهرنشینی در استان‌ها اثر مثبت و جمعیت اثر منفی روی کیفیت زندگی استان‌های کشور داشته‌اند. همچنین، میزان تاثیرگذاری مقطع کارشناسی کمتر از دو مقطع کارشناسی ارشد و دکتری بوده است. بحث: با توجه به میزان تاثیرگذاری کمتر دانش‌آموختگان مقطع کارشناسی علی‌رغم صرف هزینه و وقت نسبت به مقاطع کارشناسی ارشد و دکتری در افزایش تولید، دولت می‌تواند سیاست‌های خود را در امر آموزش عالی به ویژه در مقطع کارشناسی به گونه‌ای شکل دهد تا باعث تشویق آموزش و بالابردن کیفیت آموزشی در جهت استفاده بهینه از مهارت‌ها و دانش در زمینه تولید و افزایش آن شود.