رابطه سرمایه‌های اقتصادی و اجتماعی با شکل‌گیری آرمان‌های اجتماعی در جوانان ساکن شهر تهران

مقدمه: آرزوهای افراد به شیوه‌ای منحصرا شخصی و فردی شکل نمی‌گیرد، بلکه موقعیت عینی افراد در جامعه تعیین‌کننده سقف آرزوهاست. آرزوهای افراد متاثر از شرایط بیرونی است و بسته به شرایط زندگی افراد از یکدیگر متمایز می‌شود. آرزوها در بین طبقات مختلف از یکدیگر متمایزند، آرزوهای دست‌یافتنی یک طبقه خاص برای طبقه دیگر محال و دست‌نیافتنی است که نشان از فاصله طبقاتی در گروههای جامعه است. روش: پژوهش حاضر با استفاده از فلسفه رابطه‌ای پی‌یر بوردیو درصدد است رابطه‌ای معنادار از آرزوها یا رویاهای جوانان ایرانی را آن‌هم در فضای اجتماعی ترسیم کند. نتایج این پژوهش به کمک روش کیفی و از طریق فن مصاحبه عمیق با 36 نفر از جوانان ساکن شهر تهران به‌دست‌آمده است. یافته‌ها: یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که بین بختهای عینی و آرزوهای ذهنی هماهنگی وجود دارد و آرزوهای افراد مطابق سرمایه اقتصادی و فرهنگی آنها از یکدیگر متمایز می‌شوند. جوانان شمال شهر در دست‌یابی به آرزوهای خود بسیار مطمئن هستند. طبقه متوسط اراده‌گرایی قوی و آرزوهای بلندپروازانه‌ای دارد؛ جوانان جنوب شهر نیز خود را با شرایط زندگی‌شان تطبیق می‌دهند که منجر به عقیم‌ماندن دیالکتیک آرزوها و احتمالات می‌شود و همچنین افراد با سرمایه فرهنگی بالا رویای مشترک ادامه تحصیل در دانشگاههای خارج از ایران را دارند. بحث: ساختار نظام آموزشی ایران، به‌رغم فقدان امکانات لازم و کافی برای زندگی و کار متناسب با تحصیلات در بستر جامعه پس از فراغت از تحصیلات دانشگاهی، بسیار امیدوارکننده است اما در عمل، خیل عظیمی از این تحصیل‌کرده‌ها پس از گرفتن مدارک بالاتر، با ناامیدی و یاس ناشی از شکست در بازار کار مواجه می‌شوند؛ لذا برای بسیاری از جوانان در طبقات مختلف کار و زندگی در خارج از ایران، به یک رویا تبدیل‌شده است.