اثربخشی درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش در کاهش دیسترس اخلاقی و افزایش ناآمیختگی‌‌شناختی پرستاران

زمینه و هدف: به واسطه ماهیت حرفه پرستاری، قرارگرفتن در موقعیت‌های تعارض‌برانگیز در بین ارزش‌ها و مواجه‌شدن با تنگناهای اخلاقی، اجتناب‌ناپذیر است. این امر به نوبه خود می‌تواند در عملکرد شناختی تداخل ایجاد کند. بنابراین هدف از جرای پژوهش حاضر پژوهش تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش در کاهش دیسترس اخلاقی و افزایش ناآمیختگی‌‌شناختی پرستاران بیمارستان امام خمینی شهر ایلام بود.روش: روش پژوهش نیمه‌تجربی از نوع پیش‌آزمون پس‌آزمون با گروه مقایسه بود. نمونه آماری مشتمل بود بر 40 نفر از پرستاران شاغل در بیمارستان امام خمینی شهر ایلام در سال 1401 که به صورت تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. به منظور جمع‌آوری داده‌ها، از پرسشنامه‌های دیسترس اخلاقی corley و همکاران (2001 م.) و پرسشنامه ناآمیختگی‌‌شناختی gillanders (2010 م.) استفاده شد. جلسات آموزشی درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش در هشت جلسه 90 دقیقه‌ای و به صورت هفتگی اجرا گردید، در حالی که گروه مقایسه هیچ مداخله‌ای دریافت نکردند. داده‌ها از طریق نرم‌افزارspss 16  و با استفاده از آزمون‌های آماری توصیفی (فراوانی، میانگین درصد، انحراف معیار) و استنباطی (کای دو، تی مستقل، تحلیل کوواریانس) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.ملاحظات اخلاقی: اصول و قواعد اخلاقی در پژوهش عبارت بودند از: تبیین اهداف تحقیق برای شرکت‌کنندگان در پژوهش، کسب رضایت آگاهانه، حفظ حریم خصوصی، محرمانه‌بودن داده‌ها، فراهم‌کردن امکان، ترک تحقیق در هر مرحله از اجرا.یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش بر کاهش دیسترس اخلاقی و افزایش ناآمیختگی‌‌شناختی پرستاران گروه مداخله نسبت به گروه مقایسه در مرحله پس‌آزمون تاثیر معنی‌داری داشته است (0.001>‌p).نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های پژوهش حاضر گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد در طی هشت هفته توانست در کاهش دیسترس اخلاقی و تقویت شناختی پرستاران موثر باشد.

the effectiveness of acceptance and commitment therapy in reducing moral distress and enhancing cognitive fusion in nurses

background and aim: due to the nature of the nursing profession, confronting conflicting situations regarding values and facing moral dilemmas is inevitable. it can, in turn, interfere with cognitive function. therefore, the current research was conducted with the purpose of determining the effectiveness of acceptance and commitment therapy (act) in reducing moral distress and enhancing cognitive fusion in the nurses working at imam khomeini hospital, ilam.methods: the present study is a quasi-experimental research with a pre-test and post-test design and a comparison group. the statistical sample consisted of 40 nurses working at imam khomeini hospital, ilam in 2022, who were randomly assigned into intervention and comparison groups. data collection was performed using the moral distress scale corley & et al (2001) and the cognitive fusion questionnaire gillanders & et al (2010). eight 90-minute acceptance and commitment therapy training sessions were held weekly; however, the comparison group did not receive any intervention. the data were analyzed by spss 16 software using descriptive (frequency, percentage mean, standard deviation) and inferential (chi-square, independent t-test, analysis of covariance) statistical tests.ethical considerations: the principles of research ethics were observed: explaining the research objectives to the participants, obtaining informed consent, maintaining privacy, data confidentiality and providing the participants with the right to withdraw from the study at any stage of implementation.results: the findings indicated that acceptance and commitment treatment has a significant effect on reducing moral distress and enhancing cognitive fusion in the nurses belonging to the intervention group compared to the comparison group in the post-test phase (p<0.001).conclusion: based on the findings of the present research, eight weeks’ acceptance and commitment group therapy turned out to be effective in reducing moral distress and enhancing cognitive fusion in nurses.please cite this article as:basereh f, amirpour b. the effectiveness of acceptance and commitment therapy in reducing moral distress and enhancing cognitive fusion in nurses. faṣlnāmah-i akhlāq-i pizishkī, i.e., quarterly journal of medical ethics. 2023; 17(48): e4.