جرم‌انگاری سگ‌گردانی در معابر عمومی از واکاوی در فقه تا خلا قانونی (با رویکردی به مخاطرات پزشکی)

زمینه و هدف: یکی از مهم‌ترین چالش‌های اجتماعی و حقوقی در جامعه، سگ‌گردانی در تمام گونه‏های آن است. در مصادر فقهی و در قوانین موضوعه، هیچ تصریحی درباره ممنوعیت یا جواز این پدیده وجود ندارد و همین مساله، موجب سلیقه‏ای عمل‌کردن ضابطان قضایی شده است. وجود خلا قانونی در این مساله موجب شده تا حاملان سگ‏ها در اماکن مسکونی، معابر عمومی و برخی حامیان این‌گونه افعال، به سبب نبود قانونی متقن، با استناد به اصل قانونی‌بودن جرم و مجازات، نه‌تنها چنین کاری را جرم ندانند، بلکه در مواجهه با ماموران نظم و امنیت، از هرگونه برخورد و اعمال قانونی، به عنوان تضییع‌کننده حق شهروندی یاد می‏کنند. از این رو ضروری است ضمن بررسی فقهی مساله، درباره این موضوع جرم‌شناسی اصولی صورت گیرد تا در پرتو آن بتوان گامی در برطرف‌کردن خلا قانونی برداشت.روش: پژوهش پیش رو با روش توصیفی تحلیلی و نیز بهره‌گیری از منابع کتابخانه‌ای به نگارش درآمده است.ملاحظات اخلاقی: در تمام مراحل نگارش پژوهش حاضر، ضمن رعایت اصالت متون، صداقت و امانتداری رعایت شده است.یافته‌ها: با دستمایه قراردادن برخی عمومات و اطلاقات ادله فقهی مرتبط و همچنین مستفاد از مواد 618 قانون تعزیرات و 522 و 523 قانون مجازات اسلامی، می‌توان گفت که اولاً گرداندن سگ در انظار عمومی فاقد وجاهت شرعی است؛ ثانیاً با توجه به وجود مخاطرات پزشکی، حَسب قانون، قابلیت پیگرد و مجازات دارد.نتیجه‌گیری: با توجه به مخاطرات پزشکی سگ‌گردانی و مذمت هم‌زیستی با آن در روایات و نیز خلا قانونی موجود در مساله، ضمن پیشنهاد به جرم‌انگاری سگ‌گردانی و برخورد با مرتکبان برای تصویب قانونی منع سگ‌گردانی در فضای عمومی جامعه پیشنهادهایی در این نوشتار ارائه شده است.

criminalizing dog-walking in public spaces: from islamic jurisprudence analysis to legal lacuna (mapping an approach to health risks)

background and aim: dog-walking, in its different forms, presents a major social-legal challenge in society. the islamic jurisprudence (fiqh) and the existing case law did not explicitly ban or permit dog-walking, a situation which has led to arbitrary enforcement of law. due to the non liquet situation (also known as legal lacuna), dog-walkers in public spaces or residential areas and some supporters of such actions often rely on the absence of established legislation and cite the principle of legality of offense and punishment to argue not only that dog-walking does not represent a crime but also any ban or enforcement of punishment under the order and security framework constitute a denial of citizenship rights. therefore, it is essential to explore the issue within the framework of islamic jurisprudence in an attempt to fill this legal lacuna through establishing a principled view on criminalization of dog-walking.method: the present study takes a descriptive-analytic approach together with a desk research methodology used to write this paper.ethical considerations: the principles of originality, integrity and honesty have been adhered to while throughout the process of writing this paper.results: based on a number of general provisions and applications of relevant jurisprudential arguments as well as the provisions of article 618, discretionary punishment acts (tazīr) and articles 522 and 523, islamic penal code, it can be argued that that first, dog-walking in public spaces has not been authorized by the rules of sharia and second, given the health risk attached, it can be prosecuted and punished as the case may be under applicable laws.conclusion: given the health risks potentially caused by dog-walking, the l egal lacuna in this respect and the fact that islamic traditions (hadiths) disapproves of dog-walking, it is recommended in this paper that dog-walking should be criminalized. the paper also provides a number of suggestions for legislations to ban dog-walking in public spaces.